Lokenbergfamily's visit to Kiwiland

vandaag 11 dagen na terugkeer.

2008-05-01T21:53:00.003+02:00

Eindelijk is de blog af....

Kiwitravel2008 zit er officieel op.
De koffers zijn weer opgeborgen, alle wasjes zijn gedraaid, de jetlag is verdwenen en het regent weer in Nederland.

We danken jullie allemaal voor het lezen ervan en de leuke reacties die we van jullie terugkrijgen.

Voor ons was het een onvergetelijke reis.

Weer thuis.... 20 april

2008-05-01T21:45:00.005+02:00

Uitgeraast, en dizzy van het tijdverschil zijn we in Kuala Lumpur het vliegtuig weer ingestapt. Joek en Take slapen meteen. Joek weer in zijn bassinet. Take opgevouwen in zijn stoel. Nadat het eten geserveerd was, werd het donker gemaakt in het vliegtuig. Het is een echte nachtvlucht. Ik kan de slaap niet vatten. Papa kijkt een filmpje. Joek slaapt erg onrustig en wordt regelmatig even wakker. We tellen de uren echt af. En dan is 12 uur best lang. Als Take dan na 6 uur slapen wakker wordt (inmiddels 6 uur ’s ochtends Kuala Lumpur tijd), gaat hij gewoon spelen in de ruimte die hij heeft (een vliegtuigstoel en de ruimte ervoor op de grond…). Joek kruipt, klimt en onderneemt van alles om aan zijn bewegingsdrang te kunnen voldoen. Bijzonder dat kinderen gewoon accepteren zoals het is.

Na de douane(paspoortcontrole) gaan we eerst oma en opa zoeken achter het raam. Zij en ook wij moeten geduld hebben. Het duurt erg lang voordat de berg bagage eindelijk doorkomt. In de aankomsthal worden Take en Joek met een Bob de Bouwer ballon door opa en oma begroet. Vóór achten zijn we thuis. De tulpen bloeien inderdaad vrolijk in het voortuintje. Wat een gezelligheid. De zon laat nog op zich wachten. Vreemd om weer thuis te komen. Take en Joek halen hun speelgoed tevoorschijn en hebben nauwelijks oog voor het verjaardags kado.
Nog stuiterend van de adrenaline, hijst papa zich in zijn Hurley tenue en neemt mama de kinderen mee naar Myra. Take en Joek spelen met hun stick en tennisbal op de hockeyclub gewoon door. Ondanks de vermoeidheid gaan ze niet slapen.

Om vier uur gaan we even liggen, samen met de kinderen. Om half zes hebben we afgesproken met Eva en familie. Als we zes-en-half-uur later, om half elf, wakker worden, begrijpen we wat er bedoeld wordt met een jetlag; We hebben Eva met aanhang voor niks laten komen, geen bel gehoord. Wat stom is dit. Joek sluit zich bij ons aan en speelt gewoon tot half drie in de nacht alsof het een normale dag is. Take wordt om twee uur wakker en houdt papa tot vijf uur nog bezig.
Ondanks deze jetlag nacht, is Joek keurig om zeven uur wakker. Take volgt om negen uur. We gaan proberen er een normale dag van te maken….

We zijn weer thuis.

MobyPicture Post

2008-04-21T00:17:00.002+02:00

Just another room with a view! But this one is in Auckland!

- Posted using MobyPicture.com

Grappig dat wanneer je je telefoon weer in NL aanzet de mail van 6 weken geleden losgelaten wordt :)
Het uitzicht is inmiddels drastisch veranderd :)

Auckland - Kuala Lumpur, 19 april 2008

2008-04-19T15:50:00.003+02:00

Momenteel zijn we in Kuala Lumpur, papa heeft weer eens gratis internet gevonden. We kunnen dus even skypen met het thuisfront, en de weblog ook weer even bijwerken! Lekker hoor als het allemaal werkt.

De vlucht hier naar toe duurde een kleine 10 uur.

Voor de jongens was dant natuurlijk ook heel erg lang. Maar zij besluiten er het beste van te maken, na 8 uur spelen
gaan ze uiteindelijk dan toch slapen. Kunnen papa en mama nog snel even een filmpje kijken.

Eenmaal in Kuala Lumpur gaan we rechtstreeks naar de playground... Maar die is niet zo groot en de jongens zijn er dan ook snel klaar mee.

We besluiten de strandbal tevoorschijn te halen. Groot succes!

Nu nog 2 uurtjes volharden en dan, ... tja, dan toch echt naar huis :(

Auckland International Airport, 19 april 2008

2008-04-19T01:29:00.002+02:00

Afzien is het, alle koffers weer ingepakt... ingecheckt... en nu wachten op boarding.
Vanmorgen waren we op tijd vertrokken, op zoek naar Jucy Carrental nabij het vliegveld.

Op goed geluk gevonden en al om 9.45 waren we op het vliegveld... Eenmaal de koffers afgegeven ontdekt papa dat zijn NZHAT nog in de auto ligt! STRESS!

Samen met Take vliegt hij de taxi in om nog snel even terug te rijden. Dit lukt allemaal binnen 10 minuten! Mooi, nu koffie en internet!

over 1,5 uur gaan we vliegen!!!! BYE KIWI'S!

tot morgen lieve lezers, na 9 uren tot Kuala Lumpur, 3 uur wachten en dan nog 11 uren naar Amsterdam!

Sky Tower, vrijdag 18 april ‘08

2008-04-19T01:19:00.004+02:00

Iedereen is vroeg wakker. De zon schijnt volop. De ferry naar Auckland City van half negen halen we makkelijk. Als we staan te wachten op de ferry, komen er drie kikvorsmannen aanrennen, zij doen hun flippers aan, en springen van de pier af. Een vreemde gewaarwording, totdat je beseft dat er een militaire maritieme basis is in Stanley Bay. De donkere wolken in de verte zijn razendsnel dichtbij gekomen. In Auckland city regent het als we aankomen. We rennen door de straten , van de ene overkapping naar de andere, naar de Skytower. (In Devonport liggen de regenjassen en de rugdrager regenhoes, lekker handig..).

Onze planning moet gewijzigd worden; Skytower in de wolken is niet leuk. Dus kiezen we het volgende punt op de nog-te-doen lijst. Het blauwe busje met de haai erop brengt ons vanaf de Skytower rechtstreeks naar de Kelly Tarlton’s Underwaterworld. De groep japanners bij de ingang zijn helemaal idolaat van Take en Joek en beginnen meteen (weer) foto’s te maken. Als Joek dan ook nog “bye bye” zegt en zwaait, zijn de oeh’s en aah’s niet van de lucht.

Voor we het weten zitten we in de snowmobiel om pinquins te bekijken van dichtbij. Dan volgt het aquarium met de reuzachtige stingrays (weet even niet in nl-ands) en andere vissen. En weer een discovery centre voor kinderen. Zo’n touch screen is toch erg interessant voor Take. De tunnel waar je doorheen gaat op een lopende band is een aquarium. De vissen zwemmen boven je en over je heen. Heel bijzonder. Er zijn kleine haaien en andere gekke vissen. De kleine zeepaardjes en gekleurde prachtige visjes krijgen geen aandacht meer van Take en Joek. Het is weer mooi geweest.

Dezelfde bus brengt ons terug naar de Skytower. De lucht is inmiddels geklaard en op daar gaan we omhoog. Ongelooflijk, voor je het weet ben je boven. Schitterend uitzicht waar je niets voor hoeft te doen (behalve betalen). Op grote hoogte, hoogste punt = 328 m., drinken we koffie en de mannetjes eten ijs. Af en toe vliegt er een bungy jumper voorbij…papa wil wel maar doet het niet (op mama’s advies). We nemen nog een liftje naar een hogere verdieping (kost extra). Wel heel mooi, nu kijken wij op de bungy jumpers neer. Na een paar rondjes achter Joek aangerend te hebben, gaan we weer in enkele seconden terug naar beneden, waarbij je nog kan zien waar je heen gaat ook. Eindelijk gelukt, die Skytower.

En dan,…Joek is meer dan moe, Take heeft het de hele dag al moeilijk met onze plannen, gaan we toch nog even op zoek naar een internet café. Joek slaapt inmiddels, mama is met Take in een cafeetje neergezet om te lunchen, en papa kan op flitsende wijze (eindelijk snel internet dat het minste kost !!! = voor de geïnteresseerde: Queensstreet 77 met oranje logo).

De souvenirs kopen we op weg naar de ferry. In 15 minuten zijn we weer in Devonport , bij de speeltuin. Alle energie kunnen de mannen hier kwijt. Blijft toch een grappig fenomeen, de hordes kinderen die hier losgelaten worden, bewegen zich als aapjes. Ze slingeren door de klimrekken, en klauteren bovenop de speeltoestellen. Zij doen waarschijnlijk niet anders hier. En er zijn zoveel grote, uitgebreide leuke speeltuinen, om jaloers op te zijn. De moeders hangen een beetje rond, gooien nog een luiertje in de reeds met luiers en afval van de picknick gevulde afvalbakken en drinken take-away koffie. Daarna zetten vangen ze hun kinderen weer in hun grote jeep auto’s en hop daar gaan ze weer.

Bij onze cottage kletsen we met de openhartige eigenaren Ella en Andrew, stoppen de meeste spullen alvast in de tassen en gaan eten bij het populaire Manuga.Het is dat Take niet in zijn hum is, binnen een uur zijn we (helaas) weer op weg naar huis. Soms zit het mee, soms zit het tegen. De kinderen worden, inmiddels is het donker, in de door de maan verlichte speeltuin gezet om uit te razen. We liggen uiteindelijk op ons rug op de brug van het houten speeltoestel, naar de maan, sterren en de wolken te kijken. Mmmm, dat voelt echt nieuw zeelands. Zeker als je beseft dat we morgen naar huis vliegen. De laatste avond wordt wederom gevuld met bloggen en een glas nieuw zeelandse witte wijn.

We zijn klaar voor de reis terug naar Nederland. Toch voelt het alsof we hier pas net zijn. De afgelopen (bijna) zes weken zijn voorbij gevlogen. Heimwee naar Nieuw Zeeland hebben we nu al. Wat hebben we genoten en wat genieten we nog steeds.
Tot gauw in ieder geval.

Parnell, Auckland Museum en Devonport route, donderdag 17 april ‘08

2008-04-18T03:10:00.002+02:00

Iedereen werd wakker in een ander bed, dat betekent een slechte nacht…Na het ontbijt (kopje thee, geroosterd broodje met pindakaas of chocopasta (iets anders is niet meer voorradig) willen Take en Joek naar de kinderen die op het gigantische veld bij de buren = school spelen. Ze zijn net naar binnen, maar we spelen wel met de kleine broertjes en zusjes in de speeltuin van de school en de zandbak met grote Scoops. Wat hen betreft hoeven we niet verder op pad.

We nemen ze toch mee naar Auckland Museum. Gisteravond heeft de tourdirector gelezen over de mogelijkheden van een Maori Performance en kinderonderzoekscentra in het museum. We hebben een half uur om het museum te verkennen, voordat de show begint. Na vijf minuten achter Joek aanrennen, die steeds achter allerlei muurtjes en grote zalen verdwijnt, en naar de toilet met Take, hebben we daar genoeg van en gaan we koffie drinken (om bij te komen).
Het lukt de Maori’s om de aandacht van de kinderen het hele half uur vol te houden met hun dans en zang voorstelling. Als de Haka wordt opgevoerd, glunderen ze allebei omdat we dit in de camper vaak héél hard gedraaid hebben. Dan nog even op de foto en door naar het Discovery Centre voor kleine kinderen zoals de onze. Pfff, dat geeft een beetje rust. Hier kunnen ze geen kwaad. Take vindt ook deze “speelkamer” awesome.

Ondanks dat wij nog zoveel willen hier in Parnell (leuke winkels, cafés enz) en de rest van het centrum van Auckland, gaan we terug naar “huis” om uit te rusten (zoals we dat noemen voor Take).

Het middagprogramma bestaat uit een tochtje door Devonport. Het weer is prima vandaag, graad of 22 en lichte bewoling. Eerst het “centrum” op de Queens Parade met speeltuin, en Library, waar het papa lukt de tekst (van 15 april) op de blog te ztten. Het is zeer teleurstellend dat zelfs hier geen normaal functionerend internet te vinden is…..en we begrijpen dat aan de andere kant van de wereld met smart op nieuwe teksten en foto’s wordt gewacht…

We rijden door naar Cheltenham Beach via North Head Point. Uiteindelijk gooien we de onvermijdelijke steentjes naar de zee op Narrow Neck Beach.

Via de Lone Star (kindvriendelijk restaurant) terug naar huis. Zonder gehuil of enige vorm van protest vallen de jongens voor achten in slaap. Wij beseffen helaas maar al te goed dat er nog één dag te gaan is. Eerlijk gezegd worden we daar niet blij van, ongelooflijk hoe snel de afgelopen weken voorbij zijn gegaan.
Morgen moeten we wel de skytower op, weer of geen weer.

Wandelen en nieuwe schoenen, woensdag 16 april ‘08

2008-04-18T02:59:00.002+02:00

Wat een luxe, met de auto vertrekken we pas na de file over de Harbour Bridge, naar Waitakere Ranges, aan de westkust. Daar zouden namelijk de Kauri bomen zijn. De enige echte nog levende kauri boom van 2000 jaar oud staat op 2 uur rijden van Auckland. De Kauri zijn gebruikt als de "Enten" in LOTR.

Wij nemen genoegen met kauri bomen van 600-1000 jaar oud. Via Titirangi en Waitakere (village) rijden we naar een wandelroute. Het Arataki visitors Centre net voorbij Titirangi, is de moeite waard om te stoppen; veel leuke info over de geschiedenis van het gebied, de dieren en planten die er leven en een echte “speelkamer” voor kinderen. Take vermaakt zich er prima met al de puzzels, pluche dieren, posters én andere kinderen. Het mooie uitzicht moeten we maar raden, we zitten midden in de wolken, maar het regent niet meer !!
De wandeling loopt door regenwoud van bijzonder formaat; een kolkend riviertje (door al de regen van de afgelopen dagen, erg grote bomen dus en regenwoud in vol ornaat. Joek loopt een half uur op eigen benen mee. Mama gaat met wandelschoenen aan door haar enkel, blijken de zolen volledig “gaar” te zijn. Laatste tochtje voor deze schoenen dus. Joek zat trouwens goed vast in de rugdrager en schrok alleen en heeft geen blijvend letsel overgehouden aan mama’s val. Hij zei de rest van de wandeling wel steeds:”niet vallu, hè”.

We zijn overigens wel weer onder de indruk van de mooie natuur zo vlakbij de stad Auckland. De wegen zijn erg goed, en met een auto ipv camper rijdt het natuurlijk een stuk soepeler. Het rijgedrag van de kiwi’s (in deze regio) is bijzonder irritant; bij invoegen geldt recht van de sterkste, hard aan komen rijden om toch maar af te slaan, enz. Voor een voetganger wordt trouwens sowieso niet gestopt….De files zijn hollands tot uurtje of half tien, en vanaf half vier weer tot uurtje of zeven.

De verwachting was dat de jongens in slaap zouden vallen, niet dus, op weg naar Dress-smart Town. Na verkennen van de winkels (allemaal outlet-shops), mama even schoenen passen terwijl de jongens in de vrachtwagen wachten, weer opnieuw in de auto en naar een ander giga shopping centre. Daar uiteindelijk de perfecte vervangers voor mama’s wandelschoenen gevonden. Luiers ingeslagen, samen met onmisbare melkpoeder voor de terugreis in het vliegtuig, bij de Pac ’n Save (supergrote supermarkt á la Aldi). Even snel gegeten zodat we niet in de file terug hoeven én het humeur van Take en Joek goed blijft. In de auto vallen ze snel in slaap. Thuis direct in hun bedjes gelegd en weer een dag voorbij.
Morgen en overmorgen nog; afhankelijk van het weer wordt het de Skytower of juist Underwater World.

Rainy Tuesday, 15 april ‘08

2008-04-17T05:36:00.005+02:00

Regen, regen, regen.

Om half negen de laatste boot vanaf Stanley Bay (vanaf Devonport varen ze wel de hele dag maar dat is ruim 20 minuten lopen), maar vijf minuten lopen vanaf ons nieuw onderkomen. Nog voordat de Waterfront Café (downtown Auckland) open is, staan wij al binnen voor koffie. Dit is nog geen 50 m. vanaf de ferry. Maar de regen komt met zoveel bakken uit de lucht dat verder zoeken naar koffie geen optie is.
Met dit weer zijn de mogelijkheden beperkt.

We besluiten naar Kelly Tarlton’s Underwater World te gaan. Eerst naar het informatiecentrum. We huren een auto voor de komende dagen, waardoor onze aktie radius wat groter wordt en de weersafhankelijkheid wat minder. Joek vindt het allemaal wel mooi geweest. Hij wil niets meer en krijst alleen maar. Kelly Tarlton’s gaan we niet halen, het wordt het 10 m. verderop gelegen National Maritiem Museum. Joek kan los. Take trouwens ook.

Om half twaalf staan we weer buiten in de regen. Mama neemt de eerste ferry terug naar “huis”. Voelt wel wat raar; ben je in Auckland City, kom je niet verder dan 50 m. vanaf de pier….Papa gaat naar zijn meeting.

Eenmaal in Devonport doen we een functionele aankoop; twee paraplu’s (koe en bijtje). Take vindt het prachtig en zingt de hele weg naar huis. Op zich best bijzonder omdat de pouring rain ons soaking wet maakt. Joek valt ondanks de regen gewoon in slaap op mama’s rug.
Tot op de luier zijn we helemaal nat, er staat zelfs water op de zitting van de buggy. Gelukkig hebben we een douche én wasmachine. De rest van de middag brengen we door met slapen (Joek tenminste), klei, puzzels en het Z@ppelin Doe-boekje (met dank aan de gevers uit NL).

Aan het eind van de middag klaart het op. Papa neemt ons in zijn kleine broertje van de grote camper mee naar het strand van Takapuna (10 minuten rijden). Terwijl de jongens steentjes gooien in de zee, genieten wij van de donkere wolken, regenboog en doorkomende zonnestralen met in de verte de vuurtoren van Rangotito Island. Schitterend zo bij de zee.

De dag eindigt zoals altijd, de jongens aan de melk, uitgeput en klaar om naar bed te gaan. Een vroegertje vandaag, acht uur, zodat de blog bijgewerkt kan worden en papa een filmpje kan kijken (alhoewel hij nog steeds geen geluid uit de tv krijgt). Ik ga nog even door omdat de tekst van gisteren is verdwenen. Het wordt nu met terugwerkende kracht een samenvatting, sorry lezers.

Bye Bye Camper, 14 april ’08 (samenvatting wegens technisch probleem)

2008-04-17T05:30:00.003+02:00

Weer: regen, bij ongeveer 20 graden

Route: Waihi Beach – Auckland, Devonport

Aktie:
- Cottage on Glen verkennen (mama, Take en Joek)
- Camper inleveren (papa)

Bijzonderheden: geen

Wat een weer weer!

2008-04-15T02:59:00.004+02:00

Eindelijk weer even een computertje met internet gevonden, downtown Auckland, internet cafe's te over hier.

Helaas heb ik de blogpost die mama gisteren heeft geschreven niet bij me.
Wel heb ik eindelijk weer eens wat foto's normaal (lees snel) kunnen uploaden.

Ik dacht dat er hier gewoon geen snelle verbindingen waren, het lijkt er op dat Auckland die wel in huis heeft.

Op de campings met of zonder wireless internet duurde het uploaden van 1 foto al snel 5 minuten!!! Hier gaat het bijna net zo snel als in NL. :)

Zo meteen een interview met Simon. De interviews die ik hier de afgelopen weken heb gehad gaan allemaal over het gebruik van Social Media, over hoe je je business online, offline verder kan uitbouwen met behulp van je online mogelijkheden, snap je? :)

Het weer is hier in Auckland momenteel erg goed, als je van heel veel regen houdt.

Morgen weer meer!

Toch nog een treintje, zondag 13 april ‘08

2008-04-13T11:44:00.003+02:00

De planning was om naar Thames te rijden in de Coromandel. Maar gezien de ene dag die we nog hebben met de camper, kunnen we verder niet de Coromandel verkennen. Dus hebben we gekozen voor een zéér luxe camping met springkussen en speeltuin aan het strand voor de laatste nacht in de camper.
Ons doel is de vijf sterren+, NR 1 camping van 2007 geworden, de Top 10 camping, aan de oostkust bij Waihi Beach.

Onderweg komen we langs Paeroa; stadje waar de wereldberoemde drank in Nieuw Zeeland L&P (lime & paeroa) vandaan komt. Nu weten we ook waar dat Paeroa voor staat. Even op de foto met de fles. We vinden een koffietent die zo verschrikkelijk ranzig is dat we maar take-away coffee nemen. Echt iets voor Rob van de Smaakpolitie. Het is uiteindelijk echt geen straf om in de camper , de koffie met een stuk van de verjaardagstaart van Take, op te drinken.

Het landschap verandert voorbij Paeroa van boerenakkers naar regenwoud en een Gorge. In deze Gorge werd vroeger goud en ook kolen gevonden en een spoorlijn werd gebruikt om dit vervoeren. Opeens zien we een bord met “train rides”.

We rijden nog even door, gaan dan terug (hebben we deze vakantie nog niet eerder gedaan) en stappen vijf minuten later in het treintje dat herinnert aan “gouden tijden”. Een leuke rit van (retour) vijf kwartier brengt ons terug naar het stationnetje in Waikino dat tegenwoordig een leuk cafeetje is. Mooie plek om wat te nuttigen.

Nog verder terug, stappen we uit voor een wandeling door het gebied waar de mijnen waren, inclusief tunnels en de oude spoorlijn. De kilometer lange tunnel hebben we niet gevonden, maar dat niets af aan de sfeer van het gebied. Erg leuk.

Uiteindelijk is het nog twintig minuten rijden naar de kust, naar het Top10 Holidaypark, We parkeren naast het springkussen (jammer dat het regent) en de speeltuin. De zee is 100 m. lopen. Terwijl mama dit allemaal intikt, ligt papa in het verwarmde zwembad met glijbaan en spa.
Take en Joek slapen nog.
...
Na het eten gaan we met z’n allen nog even het heerlijk zwembad in, het is dan al donker. We zijn zelfs nog even naar het strand gelopen.
Het was weer another AWSOME DAY!

Balloon show, Zaterdag 12 april ‘08

2008-04-13T11:40:00.000+02:00

Voor achten waren we op pad naar de Vlooienmarkt in Frankton. We rijden dwars door de voorbereidingen van de autorace van volgende week, over de start & finish heen. Koffie en take away croissantje. Veel musicanten, die strijden voor de meeste stemmen van het publiek. Veel glimmend plastic speelgoed, ondergoed enz enz. Veel dikke kiwi’s eten al wedges, niet vreemd dat zwaarlijvigheid hier een probleem is.

Onderweg naar de gigantische speeltuin (soort Linneushof maar dan gratis) aan het Lake, rijden we verkeerd, rechtstreeks het terrein van de hockeyclub op. Voor ons altijd leuk…

Anderhalf uur rennen Take en Joek alle kanten op om maar niets te missen van alle glijbanen, schommels en klimtoestellen.

De rest van de middag, zelfs tijdens het “uitrusten” in bed, heeft Take zijn helm op. Best wel zweten maar wie mooi wil zijn moet er wat voor over hebben.

Om vier uur begint op loopafstand van het Holidaypark, het grote ballonfestlijn, Glow in the Dark; alle 21 gigantische luchtballonnen waarvan een aantal bijzonder van vorm (kasteel, darth vader) worden om 19.00 uur, als het donker is, verlicht. Wij zijn speciaal hiervoor een nacht extra op de camping gebleven.
Een hele belevenis om te zien hoe zo’n evenement in Nieuw Zeeland verloopt. Het is gratis, er is live muziek, er zijn kermis attracties zoals een zweefmolen, ballen gooien, en er zijn versnaperingen te koop zoals koffie, snoep en snacks. Alcohol kunnen we niet vinden.
De mensen staan in hele lange keurige rijen heel rustig te wachten op hun beurt … er zijn volgens ons wel 30 duizend mensen. De meeste hebben picknickmanden en koelboxen mee en gaan op een kleedje zitten. Of een stoel als ze die hebben meegesleept. Wij zijn dat natuurlijk allemaal vergeten.

Bij de rugbyclub van de Universiteit (dit alles speelt zich af op het universiteitsterrein) vinden we wijn voor mama en bier voor papa. Ook eten we hier een vette hap. Take vindt zelf een hele hoge opgeblazen glijbaan. Eerst in de rij, dan met blote voeten omhoog klimmen en hup naar beneden laten glijden. Voor de prijs van 2 NZ dollar mag hij drie keer omhoog. Wel stoer hoor, dat ie dit durft én doet.

Take vindt die grote ballonnen eigenlijk maar niets en wil een kleine ballon aan een touwje… dat kan geregeld worden. Dan vindt hij de muziek te hard (mama trouwens ook), helaas kan die niet zachter. Hij wil graag een koptelefoon, zoals in de helicopter tegen het geluid... Maar die hebben we weer niet bij de hand.
Met muziek wordt de spanning opgevoerd. Om klokslag 19 uur worden de ballonnen opgeblazen. Een mooi gezicht.
Dan volgt er een show van verlichte luchtballonnen ondersteund door muziek.
Take moet plassen. Sta je daar dan middenin de mensenmassa. Net op tijd vinden we een achteraf hoekje nadat de rij bij de damestoilet veel te lang was om het droog te houden.
Voordat het vuurwerk losbarst zijn we al op de terugweg. Take vindt het allemaal maar niets, Joek vindt het prachtig (ook het vuurwerk vanaf papa’s rug). Een geslaagd evenement wat ons betreft.

Happy Birthday, vrijdag 11 april ‘08

2008-04-11T03:19:00.003+02:00

Take is wakker geworden, om 6 uur in een versierde camper. En toen ging de telefoon al, oma Strand belde om Take te feliciteren!

Een uur lang heeft hij gespeeld met de zeehond en kangeroo van familie Boisseau, en Hannah d'r tekening hangt natuurlijk aan de muur. Thanks, allemaal!

Na het ontbijt en het kado van Joek (puzzel van brandweermannen) kreeg Take zijn nieuwe loopfiets met helm. Eerst gooit ie hem weg, dan loopt hij er kwartiertje mee aan zijn hand, en dan eindelijk gaat hij erop fietsen. En trots dat hij is!

Om half 11 gaan we richting het centrum van Hamilton, op zoek naar taart!

Take is echt 3 geworden vandaag!

Op dit moment zitten we bij Hydro
en genieten we van een heerlijke tapas, straks gaan we hier ook lekker eten. Echt feest, en de bediening snapt dat! :)

Joek en Take eten nu wortel met nutella, het beginnen al echte Kiwi's te worden.

Oja, free wireless internet!

Waimangu & Hobbiton, donderdag 10 april ‘08

2008-04-11T03:14:00.002+02:00

We zijn vastbesloten er een superdag van de maken. Om negen uur zitten we tegenover het Holidaypark aan de koffie met croissants. Pas dan besluiten we om naar Mauki Maori Village te gaan. Half uurtje terug op de weg (SH5) naar Taupo. Is het alleen maar ’s avonds open….

Een kwartier verder (terug!) richting Taupo gaan we naar Waimangu Thermal Valley. Het nieuwste hydrothermale en vulkanische gebied van Nieuw Zeeland volgens de informatie hier. Mount Tarawera heeft dit gebied na de uitbarsting in 1886 zo gevormd. Sindsdien is de grond nog steeds warm, zijn er modderpoelen en komt er stoom en rook uit allerlei gaten.
Het water in de meren en riviertjes is warm, variërend van 55 tot 97 graden celsius.

Ondertussen lopen we de walking en hiking route van anderhalf uur, en zullen de bus terug nemen. Het boottochtje laten we voor wat het is omdat we nog naar Matamata willen rijden om de Hobbiton excursie te doen van 14.50 uur...

Na een kwartier lijkt het erop dat we de geplande bus nooit gaan halen, ook al rennen we het steile pad omhoog. Hoe kan de informatie juffrouw nou zeggen dat we rustig aan konden doen!

De omgeving is absoluut surrealistisch. Stoom komt van het meer omhoog. Een riviertje waar papa z’n handen aan brand. Roze en gele rotswanden, oranje met turquoise “terrassen” gevormd door het lava en de combinatie heet water met mineralen.

We kijken ons ogen uit, terwijl we haastig verder gaan. Als we dan echt uithijgen op het hoogste punt en inzien dat we het echt niet gaan halen, gaat er eindelijk een belletje rinkelen……

Daylight Saving Time; dat is ingegaan van zaterdag op zondag, dat is de reden waarom de winkel naast de bakker vanmorgen nog niet open was om negen uur (het was toen pas acht uur !), de kinderen dus pas om 10.00 op school hoeven te zijn en daarom was het hek bij de Huka Falls dat om half zes Sharp dichtgaat, nog niet dicht om half zes (was toen pas half vijf), enz enz. Wij zijn gewoon de enige in heel Nieuw Zeeland geweest die vijf dagen lang in een andere tijd hebben geleefd! Is dat niet pas echt vakantie ??????

Slap van de lach leggen we in rustig tempo de rest van de route af. En we hebben tijd over om de bus te halen. We lunchen op de parkeerplaats in de camper voordat we ruim anderhalf uur rijden naar de Filmlocatie van de Hobbit op het land van Boer Alexander vlakbij Matamata (ten oosten va n Hamilton). (ik moet bekennen dat ik de film met de Hobbits nog niet heb gezien, papa wel)

Ook hier is het de Nieuw Zeelanders weer gelukt een interessante toeristische attractie te maken. Met een busje rijden we 10 minuten naar de afgelegen locatie waar gefilmd is bij de Hobbiton. We horen waarom dit landschap is gekozen om te dienen als locatie, en waar precies wat heeft gestaan. Heel bijzonder landschap, nog bijzonderder hier rond te lopen zonder dat ik de film heb gezien.
Wij zijn de enige deze excursie en de jongens rennen (uiteindelijk) vrij rond. Zij, en ook wij, vermaken ons prima. We drinken zelf het speciaal gebrouwen bier, Sobering thought, dat de crew tijdens de opnames dronk.

Inbegrepen bij de tour zit een demonstratie schapen scheren en fles melk voeren aan de lammetjes. Joek is er klaar mee, Take vindt het wel stoer. Om vijf uur zijn we klaar met deze extra lange dag, die zonder dat we het wisten om half zeven al was begonnen.

Nog even een uur doorrijden naar Hamilton Holiday park. Hier blijven we twee nachten.
Hamilton is de plaats waar Take zijn derde verjaardag gaat vieren. Papa bouwt het kado alvast. We hangen de slingers op en zijn klaar voor een feestdag. Take mag kiezen wat we gaan doen. We zijn benieuwd.

Mountain High, woensdag 9 april ‘08

2008-04-11T02:52:00.002+02:00

Wat ging er mis…. Het was echt heeeeeeeeeeeeeeeeeel koud vannacht….. Take was halverwege de nacht zo koud dat hij weer warm gemaakt moest worden bij papa en mama in bed, tja en Joek was hem al voor geweest.

Het chemisch toilet heeft een paar dagen niet goed vast gezeten…. Euh laat maar….
Op weg naar de schoonmaak vliegt de la met servies uit zijn voegen. Schade 4 mokken en 2 glazen….

Om 11 uur en konden we dan eindelijk op pad richting de Float Plane. Deze zoou echter pas half twaalf terug zijn, dus mama met de jongens naar de speeltuin. Maakt hen niet uit dat we net bijna een uur in de speeltuin van het Holidaypark hebben gespeeld om op papa te wachten!

Ja, we mogen de lucht in. Wauw, wat gaaf. Het voordeel van een watervliegtuig is dat de motoren pas aan gaan als je er al in zit. Joek zit bij mama op schoot en geeft geen kick. Take vindt het prachtig. Hij zit op een verhoger op een eigen stoel met zijn koptelefoon op. Papa zit naast de piloot en is uitgerust met de filmcamera. Een uur lang vliegen we boven Lake Taupo (langste deel is 42 km.} en boven de vulkanen van Tongariro National Park. Echt ongelooflijk gaaf om de vulkanen van bovenaf te zien.

De verse sneeuw van gisteren is duidelijk zichtbaar op de steile top van Mount Tongariro, de gletsjer, het meer in de krater waar stoom vanaf komt. Dit is echt een belevenis. We zien Lake Rotopaunuma waaromheen eerder deze week gelopen hebben. We zien het Holidaypark waar we hebben overnacht, met de hot springs, de Marina en het strandje van Omori. Voor Take is de koptelefoon (waarin je heel hard kunt schreeuwen! en elkaar kunt horen) na drie kwartier wel erg zwaar. Joek slaapt dan al. De landing met zo’n ding is natuurlijk wel heel bijzonder; gewoon op het water afvliegen en na wat gebump, vaar/drijf je gewoon verder naar de steiger…

High in ons hoofd, komen we terecht in een Irish Pub voor de lunch. We moeten alle vier echt even bijkomen. Na rijp beraad besluiten we naar Rotorua te gaan. De ontelbare excursies en activiteiten maken het ons niet makkelijk. We komen er nog niet uit, wat we nu wel en wat we de volgende keer gaan doen. Eigenlijk zijn we gewoon heel erg moe. We moeten het de komende dagen wat rustiger aan gaan doen.
Zoals verwacht vallen de jongens meteen in slaap. Mama wil naar Lake Rerewaikaaitu op een DOC camping (weinig faciliteiten), papa naar Rotorua naar een camping met zwembad, voor de jongens. Het wordt Rotorua. Echter het door TomTom gevonden Kiwi Holidaypark, heeft het zwembad in de renovatie. Door naar een alternatief. Dit is de slechtste camping ooit deze vakantie. In het zwembad stop je nog geen zeehond….er is wel een schattige spa pool (rond badje met heet water en bubbels). Je moet niet letten op de hygiëne,… allebei zijn we even in de spa geweest (met onze ogen dicht). Dat was de avond.

Wat een dag, hoogtepunt in de lucht, dieptepunt qua dag en camping.

Taupo, Dinsdag 8 april ‘08

2008-04-08T22:02:00.002+02:00

Een moeizame start van de dag, alles zit tegen. Tegen half elf zijn we eindelijk op pad. Na de koffie informeren we naar de mogelijkheden voor het vliegen met het watervliegtuigje.

Het weer is omgeslagen; het is een stuk kouder en het waait hard. Ondanks dat het in Taupo zonnig is, wordt er niet gevlogen naar de vulkanen omdat het daar bewolkt is. Morgen opnieuw proberen.

In de speeltuin van Taupo, erg geschikt voor kleine kinderen, laten we Take en Joek hun gang gaan. Ook wij moeten in beweging; moeten we weer dat rare klimding in met die ronde dingen omdat Joek het nog niet alleen kan! In record tempo worden de winkeltjes van dit toeristische oord bekeken. Volgens de bewoners hier is de winter begonnen, het sneeuwt in de bergen (lees: vulkanen).

Op weg naar Craters of the Moon vallen de jongens in slaap. Op de parkeerplaats doen wij dan ook maar een dutje. Je moet je tijd nuttig gebruiken tenslotte. Om kwart over vier gaan we dan eindelijk de uur durende wandeling maken door dit merkwaardige maanlandschap. Heel onwerkelijk om overal om je heen damp omhoog te zien komen. Je hoort ook het pruttelen en fluitende geluid van ontsnappend lucht. Het duurt even voordat Take door heeft dat we niet weg hoeven te vluchten van dit vreemde land. De damp komt zelfs uit een modderpoel en een klein meertje, met de daarbij behorende sissende geluiden, erg mooi allemaal.

Om tien voor half zes, half zes sluit het hek, springen we uit de camper om de Huka Falls te bekijken. Snel een foto en weer in de camper. Ook weer afvinken van de Must Do-lijst (de planning was om de twee uur durende wandeling naar de waterval gaan doen). Gezien is gezien.
Eten doen we bij de Italiaan vandaag, en de overtollige energie wordt er bij “thuiskomst”direct afgesprongen op het luchtkussen. Voldaan vallen alle mannen in slaap.

Morgen staat wellicht de vlucht met het watervliegtuigje op het programma. Daarna richting Rotoroa, maar of we dat halen ?? Er zijn ontelbaar veel activiteiten en bezienswaardigheden op weg daarnaartoe. We zullen zien.

Lake Rotopounamu, Maandag 7 april ‘08

2008-04-08T21:52:00.004+02:00

Vandaag gaan we rondom Lake Rotopounamu(langs de SH 47) wandelen, een wandeling van twee uur.

Maar eerst terug naar Mustard Seek café in Turangi voor de overheerlijke koffie. Take en Joek drinken cranberry sap.

De wandeling begint door bos omhoog, dan rondom het meer. Helaas is het pad niet echt uitdagend maar juist behoorlijk geprepareerd. Er zijn veel verschillend bomen, ook gigantisch grote, die zorgen ervoor dat je je heel klein voelt.

Op driekwart van de wandeling komen we bij een strandje. Take en Joek hebben al vanaf de parkeerplaats een schepje in hun hand. Dat komt nu goed van pas. Daar scheppen we dan, en slepen we met hout om een “huisje” te maken. Alleen wat eendjes in het water, verder geen mens te zien. Wat een mooi plekje weer.

We lunchen in ons stamcafé in Turangi. Heerlijk. Dan nog geen uurtje rijden naar Taupo. Het Top 10 Holiday Park heeft het grootste springkussen van NZ, én een verwarmd zwembad met spa (40 graden bad !). Dus eerst springen, na het springen, in het zwembad en genieten van het heerlijke bad. Joek durft eindelijk het water in en drijft uiteindelijk helemaal los. Een overwinning.

Op internet lees ik dat DVA gisteren ook een overwinning behaald heeft, weer een punt erbij !

Vulkaan, we komen er aan; Tongariro National Park, zondag 6 april ’08

2008-04-07T03:13:00.004+02:00

Veel te vroeg zijn we op, en op weg.Take valt als eerste in slaap, het is dan negen uur…, Joek snel daarna. Dus rijden we door, een strak blauwe lucht maar de koffie moet wachten (liever gezegd; wij op de koffie). Papa trapt stug door op de SH1, alhoewel de grote dubbele vrachtauto’s ons gewoon inhalen.

In Turangi drinken we nog voor half twaalf (eindelijk) koffie in Mustard Seek Café, wat blijkt, de allerbeste koffie die er te krijgen is in deze regio. De locals rijden er voor om !! Het informatiecentrum in dit dorp heeft goede adviezen over activiteiten met kleine kids en folders over wandelingen in de regio en heeft ook internet, snel ff blog bijwerken…

Eerst bezoeken we het Tongariro National Trout Centre. Een ruim park waarin je veel te weten komt over de Forel terwijl je relaxt wandelt. Take en Joek geven de forellen te eten en we bekijken de forellen onder water.

Er zijn slechtere plekken om de lunch van croissants en pies [spreek uit: paais!] te nuttigen.

De wandeling om het meer Rotopounamu laten we nog even voor wat het is. Op advies van de informatie juffrouw gaan we de Marina van Tokaanu verkennen. Niet veilig voor onze kinderen en dus niet rustgevend voor ons.

We rijden op goed geluk door naar Omori, een schitterend rustig baaitje met een steiger ligt op ons te wachten.

Tientallen zwarte zwanen in het water, in de verte de vulkanen en onvoorstelbaar mooie wolkpartijen sieren de lucht. In de volle zon spelen Take en Joek met het zand en het water. Tijd voor een cola en L&P.

Om half vijf zitten we in de thermal spa van ons Holidaypark Oasis in Tokaanu. Het water is zo warm dat Take en Joek niet het water in willen, zij gooien bekertjes warm water over ons heen. Heerlijk. Mama pakt zelfs de verkwikkende (ondanks de vieze bruine kleur) Mineral Pools even mee. We kunnen we weer tegen.

Zonder een barbecue geen eten; lekkere kip met geroosterde groenten. En pasta natuurlijk. Kinderen hebben de hele middag niet meer geslapen en kunnen dus vroeg in hun mandje. Tijd voor een tweede ronde Pools, een filmpje en vooruit lezen wat we morgen nou weer gaan doen, na het bijwerken van de blog natuurlijk en kiezen uit de ontelbare foto’s die vandaag gemaakt zijn, wat is het hier weer mooi!

Op weg naar Lake Taupo, zaterdag 5 april ‘08

2008-04-06T01:07:00.003+02:00

Om 8 uur zit papa achter internet, het blog bij te werken. Mama de teksten, papa het technische werk:)

Na een goed ontbijt in de afgesloten keuken, kunnen we op pad. Maar eerst moet Take nog even met de brandweerspuit de ramen van de camper schoonspuiten.

Eenmaal in de camper gaan we op weg naar Chocolate Fish Café aan Scorching bay (ten zuiden van Wellington City) voor een lekkere kop koffie, zoals de crew van the Lord of the Rings dat ook altijd deed…. Eerst echter nog langs het hockeystadion van Wellington, aan de Mt Albert Road. Het is zaterdag dus er wordt flink gehockeyed. Op de 2 velden die er liggen worden door de dag heen verschillende competities afgewerkt. De sfeer in het clubhuis is … er gewoon niet. Er ligt notabene vloerbedekking op de grond. En ofschoon het regent, is er nauwelijks iemand te bekennen. De wedstrijden zijn afgelopen, iedereen gaat meteen naar huis….

Wij rijden weer verder, nog altijd op weg naar Chocolate Fish Café, eenmaal de goede weg gevonden, zien we het nog altijd niet liggen. TomTom nog maar eens raadplegen, jawel, ook dit staat er in. Maar eenmaal op de locatie aangekomen, NIETS, dichtgeplakte ramen, verfpotten en niets, geen koffie, cola of taart te bekennen, wat een teleurstelling. Dit cafeetje, het enige in de wereld met een snelweg door zijn zaak, gesloten, dicht.

Doorrijden dan maar, de jongens slapen inmiddels dus we besluiten een flink stuk van de kaart op te rijden. 128 kilometer naar Palmerston, TomTom geeft aan dat we hier 1 uur en 55 minuten over gaan doen…… En inderdaad deze route gaat over van snelweg (100KM) naar dorp (50), naar snelweg, alsof dat op schiet. Enne, ja de route is saai.

Halverwege de route besluiten we Palmerston rechts te laten liggen en rijden we naar Bulls. Waar de Const-a- bull al sinds 1866 de veiligheid bewaakt, de Townhall very socia-bull is en nog meer van die rare dingen die ze hier hebben, dit alles om de stichter van het dorpje, James A Bull te eren. En dan zit er ook nog een grote Dutch Grocery Shop die allerlei nederlandstalige puzzelboekjes verkoopt, en hagelslag, Hollandse kazen, delftsblauw, klompen. We lezen dat Joop en Janny zin hebben in iets anders, dus de hele handel is te koop….!

We eten hier in dit dorpje wederom een heerlijk stuk vlees, geen bull bij het plaatselijke dorpshuis. Genieten van de heerlijke temperatuur buiten. Wat weer betreft is het hier beter vertoeven dan in Wellington.

Take heeft de hele dag zijn nieuwe scheenbeschermers aangehad. Met zijn nieuwe joggingbroek opgerold tot zijn knieen , anders zie je de “hockeydingen” niet. Joek besluit te poepen op het enige moment in de vakantie dat ik geen extra luier bij me heb. Gelukkig zit het “dorpshuis” naast de supermarkt én hebben we net nieuwe luiers nodig. Papa is in record tijd terug.

Morgen door naar Tongariro National Park, met zijn drie vulkanen: Mount Tongariro, Mount Ngauruhoe en Mount Ruapehu.

Wellington day, vrijdag 4 april ‘08

2008-04-04T21:33:00.003+02:00

Joek heeft ons een groot deel van de nacht uit de slaap gehouden met zijn gewiebel en gedraai bij ons in bed. Het eczeem is weer opgelaaid. Papa sluipt om acht uur de camper uit om naar Wellington City te gaan om een interview te houden. Jammer genoeg worden de jongens toch wakker. Met veel kunst en vliegwerk lukt het mama om allebei de jongens schoon en droog (de waterplassen zijn zó interessant !!) in de rugdrager en buggy te krijgen om met de bus naar Wellington City (30 minuten) te gaan.

Dwars door het centrum naar Frank Kitts Park waar de speeltuin is. Leuk om papa daar weer te ontmoeten!

Dan de gebruikelijke koffie, vervolgens langs de winkels op Lambton Quay, naar de Cable Car. Deze Cable Car brengt ons naar het hoogste gedeelte van de Botanic Garden. Een leuke ervaring, met een machinist (als je dat zo mag noemen op een kabelbaan ?), die ervan geniet de toeristen van leuke informatie te voorzien. Boven heb je een prachtig uitzicht over het centrum van de stad. Take vindt het prachtig in de Cable Car, en Joek ook op de terugweg, als ie weer wakker is.

Het moderne Museum Te Papa Tongarewa bekijken we even kort. Het is mooi geweest voor de jongens. Terug met de bus naar het Holidaypark. Nog even springen, met de nieuwe scheenbeschermers, scheppen, eten en naar bed.

Papa en mama hebben de avond vroeg voor zichzelf. Gelukkig maar, de blog loopt alweer drie dagen achter en hier lukt het weer eens niet in te loggen. Dan maar weer de foto’s bekijken en route voor de komende dagen creëren. Gaan we locaties van De Lord of the Rings volgen, of wordt de oorspronkelijke bedachte route via Porirua naar Paekakariki. Weer moeten we gaan bedenken wat te doen in de beschikbare 10 dagen met de camper (waarna nog 5 dagen in Devonport, Auckland).

Cook Strait, donderdag 3 april ‘08

2008-04-04T21:23:00.003+02:00

Vroeg uit de veren. Als derde auto sluiten we om 8.10 aan in lane 3 uur bij de Ferry. Enkele seconden later blijkt dat onze boot twee uur vertraging heeft. We pakken ons boeltje bij elkaar, laten de camper de camper en gaan op zoek naar koffie in Picton, op loopafstand. Onderweg komen we langs het zeilschip Edwin Fox (het laatste gevangenenschip dat nog bestaat als herinnering aan de koloniale periode, gebouwd in 1853 van teakhout in India). Dat pikken we toch nog maar even mee. Na de koffie, nogmaals de speeltuin.

De overtocht stelt ons geduld op de proef. Van het relaxte overtochtje van drie uur, met uitzicht op de Marlborough Sounds, zeehonden en dolfijntjes komt niets terecht. Take én Joek dreinend op het deinen van de zee. En slapen ho maar, er is geen land mee te bezeilen. Toch om half 3 weer land in zicht. :)

TomTom leidt ons in 20 minuten naar het volgende Top10 Hutt Holidaypark. Om bij te komen van de overtocht (en omdat Take nog steeds slaapt) rijden we daarna voor boodschappen, langs het water, door naar Eastbourne. Een klein dorp met nog ambachtelijke winkeltjes en een oude pier, waar vandaan tot 1989 nog een ferry naar Welington City vaarde. Heerlijk relaxt sfeertje, met aan de overkant de grote stad Wellington. Terug op de camping gaan de jongens nog los op de “springmachine” en in het zand.

Rustdag, woensdag 2 april ‘08

2008-04-04T21:06:00.002+02:00

Het weer is veranderd; het is fris en bewolkt. No worries. Eerst maar op zoek naar koffie. De Picton Bakkerij blijkt door, van oorsprong, Rotterdammers gerund te worden. Toch heerlijk gebak en koffie. Picton is een stadje dat leeft van de toeristen die van zuid naar noord eiland reizen en vice versa. Alles lijkt wel vertraagd en verouderd. Je wordt er wel rustig van.

Joek slaapt ’s middags in zijn eigen Nomad reisbedje, en al snel volgt de rest van de familie zijn voorbeeld. Zo hoort het ook op een rustdag.

Aan het eind van de middag gaan we toch nog even met de emmers (Joek heeft inmiddels een eigen emmer en schep gescoord in Picton) naar het Shelley Bay aan de noordkant van de haven (dus niet naar Waikawa Bay) op loopafstand van het Holidaypark. De camper blijft dus ook in de ruststand.

Op de terugweg drinken we een borrel in de Echo, een oud vrachtschip uit 1905 dat op het droge ligt in de haven. Het heeft wel wat, zo’n schip op het droge. Er is veel meer van te maken dan wat het nu is. Het blijkt te koop, zowel de handel als de boot zelf. Dat verklaart een boel.

Eigenlijk is het een gedenkwaardige dag. De laatste dag op het Zuidereiland. Ondanks dat we het erover eens zijn dat we hier nog wel eens komen, voelt het alsof we het grootste deel van de reis achter ons laten. En dat is ook zo….

Marlborough Sound, dinsdag 1 april ‘08

2008-04-01T22:51:00.003+02:00

Voor tien uur al twee wassen gedraaid, alles geloosd en ververst. Op naar Picton. De boot naar Wellington gaat pas donderdag maar twee nachten op 1 camping bevalt goed. Het geeft de jongens wat meer rust.

De weg naar Havelock is weer van bijzondere kwaliteit; bochten, alles schitterend groen, weinig voorzieningen. Opeens rijdt papa wel heel rustig….hij laat de camper rustig uitrollen de berg af. Hebben we aan alles gedacht, maar niet aan bijvullen van energie voor onze truck.. door zuinig te rijden halen we het misschien ? Opeens is daar 10 km voor Havelock een pompstationnetje vanuit het niets. Ook weer opgelost even 68 liter diesel tanken.

Havelock noemt zichzelf Mosseltown van Nieuw Zeeland. Dus eten we daar aan de haven lekkere mosselen. De SH6 buigt af, en de Queen Charlotte Drive begint. Deze bekende route loopt door tot over het grootste schiereiland. We rijden hiervan een gedeelte, gaan dan terug en verder langs de kust naar Picton.

De beoogde camping (DOC) is een idylisch plekje maar helaas wel weer bevolkt door Sandflies. Dat wordt het dus niet. Eerste selectie criterium is nu een verwarmd zwembad bij het HolidayPark. Het wordt Top 10 Holidaypark. Een goede keus blijkt. We krijgen een plek naast de keuken, sanitair én speeltuin en zwembad (veilig met hoog hek eromheen). Het lijkt zo wel een grote privé tuin. Take en Joek kunnen los.

Verwarmd zwembad betekent niet dat het water ook warm is. Toch brengen we lang door in het water . Het is dan ook stralend blauw, met een graad of >25. Zonnebrand komt weer tevoorschijn.

’s Avonds is het even dringen bij de barbecue, maar verder hebben we weinig last van de oudere jongeren die medebezoekers zijn van het Holidaypark. Helaas zijn er weinig kinderen meer, eigenlijk is het sinds de paasdagen een stuk rustiger geworden met toeristen.

Morgen gaan we nog even Picton in, alvast de boot bekijken die ons naar Wellington zal brengen donderdag, en gaan we met schep en emmer naar Waikawa Bay. Volgens de echte Pictonezen (noem je dat zo?) is het hier altijd mooi weer.

Speeltuin, maandag 31 maart ’08

2008-04-01T22:46:00.003+02:00

Al vroeg zijn we Nelson aan het verkennen. Via het boekje van Kroost & Co, vinden we een koffietent waar de kindere kunnen spelen. Ware het niet dat zij daar helemaal geen zin in hebben. Al snel zijn we weer weg.

In Nelson is de ring van de Lord of the Rings gemaakt, natuurlijk gaan we even langs de zoon van Jens Hansen om de ring te bekijken. Al met al duurt dat dus drie minuten. Het is dat we zelf de ring moesten zoeken in de winkel. Maar gezien is gezien.

Op de terugweg naar de grootste speeltuin van het zuider eiland. Met ons is er in de speeltuin er een Primary school uit de buurt die de kinderen na de praktijkles op de rotsen (bij eb) uit laat razen. Zij lunchen daar ook. Allemaal hoedjes op en op het fluitsignaal komen zij picknicken op kleden op de grond. Dat zie ik ze in NL nog niet doen.

Ik raak in gesprek met Astrid, een Nederlandse die sinds haar 8e in Nieuw Zeeland woont, getrouwd met een Kiwi en dus kinderen heeft op die bovengenoemde school. Erg leuk gesprek over o.a. vrouwen en werk in Nieuw Zeeland. En eens niet over kinderen.

Zij laat aan het eind van het gesprek weten waar zij woont en nodigt ons uit langs de komen. Dat is nog eens gastvrij. Helaas is daar niets van terecht gekomen.
Ondertussen spelen Take en Joek heerlijk in de speeltuin en op het strand. Take rent met schoenen nog aan, gewoon de zee in en speelt zeehondje. Net als de andere kinderen, daarna schoenen uit en verder op blote voeten. Coffee to go en een heerlijke Panini nuttigen we als lunch. Take en Joek zijn uitgeput. Dat was nou ook precies de bedoeling.

Na het boodschappen doen, kookt papa het eten, terwijl mama met de mannen de speeltuin van het Holidaypark bezoekt. Joek haalt nog net het einde van het eten en ligt om half acht in bed. En weer een heerlijk lange nacht zonder interrupties.

Smokkelaars, zondag 30 maart ’08

2008-04-01T22:40:00.004+02:00

Het is redelijk opgeklaard. Het is een wandeling van 15 minuten naar de Zeehonden kolonie bij Tauranga Bay ten zuiden van Knights Point. De jongens lopen dit allebei omhoog én weer terug. De gezellige Canadezen van de camping van gisteravond zijn er ook. Zij zijn nog niet erg spraakzaam en hebben last van een kater (terwijl wij de kinderen naar bed gingen brengen, dronken zij nog even door !).

Het is leuk om zoveel zeehonden, met heel veel kleintjes, te zien in deze mooie omgeving. Het is elf uur als we in een café met schitterend uitzicht op de Bay een kop koffie bestellen. Staat er ook nog een bord: Denk om de Pinquins. Wat een romantische plek.

Na vijf minuten rijden slaapt Joek al, en verplaatst Maaike zich naar de middenstoel voorin de camper. We rijden via de SH6 door de Buller Gorge. Langs een deel hiervan heeft tot 1955 een trein gereden. Op de plek waar we lunchen is nog een deel van een brug te zien en een overblijfsel van het station. De zalm op de toast (warm gemaakt in de oven…..) smaakt heerlijk. Helaas beletten de wespen en sandflies het buiten zitten.

We besluiten niet naar Motueka (om Abel Tasman National Park aan te doen) maar direct naar Nelson te gaan omdat het beter aansluit bij de behoeften van de kinderen.
Het laatste uurtje rijden zijn de kinderen hangerig en moe. Vlakbij het Holidaypark Tahunanui (vier km vóór Nelson), vinden we een kindvriendelijke, echt Nieuw Zeelands restaurant: Smugglers, met echte piraten en kanonnen en zo. Heerlijk gegeten, de kinderen ook (witte pasta met geraspte kaas en ijs toe). Ze rennen de hele weg terug ons huisje op wielen en vallen in diepe slaap tot ’s ochtends half acht !!!!

Hier gaan we op zondag 30e maart langsrijden

2008-03-29T11:19:00.001+01:00

Grotere kaart weergeven

Rainy Pancake Rocks, Saturday 29 maart ‘08

2008-03-29T11:00:00.003+01:00

Nog voordat we vertrekken begint de regen opnieuw. Niet dat het storend is. Hokitika Town geeft een troosteloze indruk, vergane glorie. Of komt het door het sombere weer ? Maar er is wel het enige echte National Kiwi Centre van Nieuw Zeeland. Het muf ruikende donkere centrum laat ons gigantische palingen zien,( schijnen al rond de 200 jaar oud te zijn en ontsnappen soms, op zoek naar de zee…), zeepaardjes, allerlei vissen, kreeften en twee levende kiwi’s. We mogen de palingen voeren met hertelever, maar bedanken voor de eer… De kiwi’s zijn zo zeldzaam dat je ze niet tegenkomt in het wild. Wij hebben ze in ieder geval zien rondscharrelen en kunnen het weer afvinken van de Must-Do lijst.

Vanaf Hokitika nemen de we SH 6 richting westport, onderweg gaan we de Pancake Rocks bekijken. Deze West Coast Highway vanaf Greymouth is prachtig; mooie stranden, rotsen in de zee, native bush. De jongens slapen. Op de parkeerplaats van de Pancake Rocks drinken we take-away coffee, en verorbert mama een heerlijk groot ijsje terwijl de jongens doorslapen. Hier leest papa zijn Lord of the Rings Location Guidebook en werkt mama deze weblog van vandaag en gisteren bij.

Tegen vieren kunnen we eindelijk op pad, de jongens zijn weer wakker. Het regent nog steeds. Maakt nog steeds niet uit. Regenjassen aan en gaan. Het is bijna vloed wat de blowholes interessant maakt. Jammer dat het niet stormt, dat moet helemaal gaaf zijn. Een apart verschijnsel, die Pancake Rocks, door erosie ontstaan, lijkend op enorme stapels pannenkoeken. Bij het informatie centrum ziet papa een levende kiwi……maar helaas het is maar een Weka….lijkt er wel veel op.

Op de camping in Westport, Carters Beach (Seal Colonie Top 10 Holiday Park) vermaken Take en Joek zich wederom in de plassen. Joek vindt zelfs een echte modderpoel die hem opnieuw fotomodel maken. Hij is echt soaking wet. Voordeel van deze camping is dan toch het kinderbad. .....

En het wireless internet is COOL!

Morgen eerst naar de Zeehonden kolonie op Cape Foulwind, daarna richting Nelson via Murshison over de SH6.

Lake Matheson, vrijdag 28 maart ‘08

2008-03-29T10:56:00.001+01:00

Gefeliciteerd, oma Schellinkhout !! Helaas kunnen we haar niet bereiken. Uiteindelijk maar een mail gestuurd.

Het meest gefotografeerde meer van Nieuw Zeeland, dat is Lake Matheson. Als we de wandeling van anderhalf uur beginnen is het nog bewolkt. Bij elk uitzichtpunt dat volgt, klaart het op. Heel langzaam worden Mount Cook en ook de andere met sneeuw bedekte bergtoppen zichtbaar. Wauw, dat is wel erg indrukwekkend. De spiegeling in het meer is echt geweldig. Daar worden we stil van. Nog 10 meter te gaan voordat we bij het cafe Matheson zijn, is er alleen nog een wolk boven de bergen. Nog geen 10 minuten later is er alleen een grijze wolk zichtbaar. Wat een timing !

Wederom vallen de mannen in slaap, begint het te regenen en stuiven we door de West Coast regenwouden, langs Franz Joseph Gracier, naar Hokitika. Onderweg helpen we een medetoerist met pech van zijn huurauto weer op weg. Alleen al het gebruik van onze mobiele telefoon om de hulpdienst te bellen doet zijn auto starten. Graag gedaan !
We spelen nog een uurtje op het strand bij de camping, met steentjes die in de zee worden gegooid, voordat het hemelwater echt met bakken uit de lucht naar beneden komt. Joek krijgt in de gaten dat het heeeeel leuk is om in het plassen te stampen in de regen, vooral zonder regenjas…. Door en door nat en een ervaring rijker krijgen we hem uiteindelijk in een droge pyjama. Take kan die avond niet slapen in zijn “slaapkamer” door de harde wind regen.

Even afwachten wat het weer morgen doet; gaan we naar Franz Joseph Gracier of rijden we door.

een paar mooie plaatjes tussendoor

2008-03-28T21:31:00.003+01:00

Dit alles gemaakt in tijdens een wandelingetje rondom Lake Matheson...

Smurfen huisjes

2008-03-28T11:02:00.002+01:00

Vandaag hebben we echte smurfenhuisjes gezien! Tijdens onze wandeling langs Lake Matheson ook wel het spiegelmeer genoemd.

Je kunt er in de weerspiegeling van het water de Fox en de FransJozef Glaciers zien.

Als het tenminste mooi weer is.

Wordt vervolgd.

De afgelopen dagen, Sandflies en Verbluffende uitzichten

2008-03-27T21:35:00.003+01:00

Haast Pass, donderdag 27 maart ‘08

Zodra we allevier wakker zijn, besluiten we in alle haast op te breken. Naar buiten zou alleen maar weer sandflies opleveren. Zonder ook maar de deur van de camper te openen zijn we binnen 10 minuten op pad. De geplande wandeling(en) naar watervalletjes en mooie meertjes onderweg, laten we om dezelfde reden ook maar achterwege.

De route over de Haast Pass is echt schitterend. Af en toe filmen we een stuk, maar dan nog krijg je niet alles wat je ziet in beeld. Vele éénbaans bruggen, steile afgronden, regenwoud, watervallen, vergezichten en uiteindelijk de Tasman zee.

Omdat we zonder ontbijt zijn gaan rijden, is koffie met iets lekkers, waar we erg naar uitkijken. In Haast Village, is maar één café open. Daar staat een grote bus voor, geen goed teken. Inderdaad een Hidden queue. Door naar de volgende.
Juist in dit deel van Nieuw Zeeland, komt er lange tijd geen volgende….na een mooi uitkijkpunt, Knights Point, en twee-en-half-uur verder doemt er uit het niets een café: Zalm Farm van lake Paringa op. Wat smaakt een kop koffie met panini met zalm gevuld, dan lekker.

Fox Glacier Village is de eindbestemming van vandaag. Ondertussen is het gaan regenen. Dat schijnt hier bijna altijd zo te zijn. Het houdt wel in dat je niet de mooie uitzichten van de Southern Alps kunt zien. Verder weinig last van de regen. De camping (Fox Glacier holiday Park) is ruim, schoon, voorzien van een leuke speeltuin, goede overdekte barbecue en zelfs Wireless Internet …..De vers gekochte zalm (van de zalm Farm in Lake Paringa) gaat op die barbecue, kinderen weer in familiebadkamer bad, wireless internet werkt weer niet.
Hoogtepunt van vandaag was de wandeling naar het einde van de Fox Glacier.

Deze goed te bereiken (hooguit half uurtje) ijsmassa is groot, koud en ijsblauw. Indrukwekkend. Helaas wil Fox Guided Tours ons niet meenemen op hun expedities. Nog drie jaartjes wachten, dan is Joek ook vijf jaar. Onderweg komen we nog DE mobiele slagerij uit Hari Hari tegen. Dus onze koelkast is weer gevuld met heerlijke tournedo’s, lamsvlees en dikke plakken ham. Zelfs Take eet hiervan mee. Jammie, dat wordt weer smullen komende dagen.

Afhankelijk van het weer gaan we morgen de wandeling rond Lake Matheson maken, dat ligt aan de weg naar Gillespies Beach. Ook een leuke bestemming voor daarna natuurlijk. Wie weet halen we Franz Joseph Glacier ook nog wel.

Arrowtown-Wanaka en sandfly’s, woensdag 26 maart ‘08

Stipt om tien uur vertrekken we van de camping.
In de herfst, dat is het hier inmiddels, is Arrowtown op zijn mooist. Het is een leuk goed bewaard oud Goldmining stadje. Met voor ons de leukste kinderspullen winkel van Nieuw zeeland tot nog toe. Meteen alvast een kadootje voor Take zijn verjaardag gekocht. Ondanks de relaxte sfeer door richting Wanaka. Omdat de jongens in slaap vallen, rijden we in een keer door naar Wanaka.

Nadat we alle eetgelegenheden, waar nog iets lekkers te krijgen is om half vier, gezien hadden, eten we uiteindelijk de lekkerste hamburgers met f rietjes van NZ (tot nog toe) bij Kai Whaka Pai. Voor de liefhebbers op te zoeken: www.kaiwanaka.co.nz
Mama en Joek gaan naar de dynosaurus speeltuin en kiezelstrand aan het meer. Om vijf uur rijden we pas door vanaf Wanaka richting Haast Pass. Wat een schitterende weg. Na iedere bocht zijn we weer verbaasd over de schoonheid van de natuur, en dat ondanks de laag hangende bewolking die geleidelijk ontstaat. Hoewel de jongens protesteren, inmiddels is het na zessen…, halen we Pleasant Flat Campingsite (van DOC). Een breeds uitzicht, lekker veel ruimte, weinig andere campers en zelfs een picnictafel. Joek zetten we alvast buiten, ….totdat we zien dat hij opgegeten wordt door Sandfly’s.

Net op tijd bedekken we ons lichaam en ook dat van Joek, met laarzen, broeken, sokken, hoeden en capuchons. Daarbij een flinke scheut Off (middel tegen Sandfly’s). In beweging blijven is de beste remedie om deze beesies van je af te houden. Toch lukt het ons om buiten te eten. Daarna snel naar binnen. Tot diep in de nacht zijn we bezig de lijken te bergen. Nu blijkt hoe handig de toilet in de camper is…..

Queenstown day, dinsdag 25 maart ‘08

Het schoonmaken van Take en Joek in de familiebadkamer gaat gepaard met een boel geschreeuw. Voorlopig zijn ze weer even schoon. Dan de was, kinderen opgesloten in de TV-kamer zodat mama de teksten voor de weblog bij kan werken. Lukt allemaal niet zo. Eindelijk om half twaalf aan fantastische koffie bij Patagonia aan de Harbour in Queenstown met heerlijke croissants, en overweldigende chocolade, terwijl de vogeltjes worden weggejaagd door de Hollandse steeds bruiner wordende Lokenberg mannetjes.

Even shoppen langs alle outdoor shops, en dat zijn er zo al vijf. Het is inmiddels weer strak blauwe lucht en een graadje of 25. Dat in tegenstelling tot de berichten uit NL, met sneeuw en lekker alle wegen vol file in de ochtendspits. Na een lange middagdut van Joek, die blijkbaar dit soort “rustmomenten” hard nodig heeft, kunnen we na het eten nog even een borrel halen in Queenstown downtown. Natuurlijk niet nadat we de speeltuin met uitzicht op het Lake Wakatipu hebben uitgeprobeerd. In de gezellige kroeg krijgen Take en Joek een fluffy (soort zoete melkschuim) en proosten papa en mama respectievelijk met bier en witte wijn. Mooi einde van de dag. (Uiteindelijk hebben we van alle ontelbare excursies, tours en aktiviteiten aan geen enkele geld uitgegeven !).

2e Paasdag, maandag 24 maart ‘08

2008-03-27T09:23:00.005+01:00

Toch maar niet door naar Invercargill en Bluff. Maar dwars door Otago en Southland naar Queenstown. Een hele rit. Dus eerst op zoek naar koffie. Valt niet mee op een Public Holiday.

Eindelijk rijdt ook mama een stuk, het allerrustigste gedeelte op deze “zondag”. Geweldig om die truck door de mooi omgeving te loodsen. De kinderen slapen lekker en we koersen via Balclutha, langs Gore, door naar Kingston, een heel stuk over de de Presidential Highway, (van Clinton naar Gore :)) Daar zien we uit het niets de Kingston Flyer verschijnen, de stoomtrein. Ik spring uit de auto en maak een mooie foto. Zo, ook weer klaar. Het ritje in de stoomtrein doen we wel van Hoorn naar Medemblik.

In Queenstown zakt mijn humeur naar een dieptepunt als de camperplaatsen weer zijn zoals op een parkeerplaatsen bij de AH. Als dan ook nog de speeltuin een verderop gelegen openbare klein speeltuintje blijkt te zijn, kan ik mijn teleurstelling niet verbergen. Het is duidelijk, op deze camping moet je alleen slapen.

De deal is dat we na het gebruik van internet (papa) en toch de speeltuin (maakt de kinderen niet uit, speeltuin = speeltuin), uit eten gaan. Bij Lone Star liggen Take en Joek even later op de grond met speelgoed te spelen, terwijl papa en mama een glaasje wijn nuttigen. Dit zijn handige adressen van Kroost en Co. En het eten is nog lekker ook. Een heerlijk einde van een lange reisdag.

1e Paasdag, Zondag 23 maart ‘08

2008-03-27T09:19:00.003+01:00

Eerst in de file voor de dump; voor de volledigheid, een camper zo groot als een bus moet nog even 800 liter greywater lozen. Take en Joek spelen ondertussen op de trampoline.
We zetten koers naar de Caitlins, zo’n twee uurtjes rijden.
Ware het niet dat de tourdirector Kaka Point en Nugget Point nog wil aandoen. Daar zouden nl de zeehondjes, pinquins en andere bijzondere volgens te zien zijn. Uiteindelijk zien we een grote zeehond vlakbij Kaka Point op het strand liggen. Of was het nou een zeeleeuw ??? We checken het wel als we de foto’s bekijken.
Ondertussen rijden we op dirt road en we besluiten acuut on te keren. Dit gaat te lang duren met een gangetje van 8 km per uur.

De Parakaunui Falls zijn druk bezocht, en maar 10 minuten lopen. Altijd leuk om te zien, niet spectaculair (in de herfst ?). We maken meer foto’s van de kinderen die het laatste stuk lopen dan van de hele waterval zelf.

Door naar de DOC campsite aan de Parakaunui Bay. Er wordt heel wat van verwacht. Ongerepte natuur, rust, weinig voorzieningen. Nou, dat van de voorzieningen klopt; er is een wc boven op een beerput. En wat rust betreft overtreft het alle verwachtingen; overal staan tenten, auto’s, een paar campers, in de zee liggen tientallen surfers te wachten op de mooiste golven. Op het strand rijdt een motor af en aan. Mmmm, even omschakelen. Achteraf blijkt het een mooi paasweekend te zijn, waarin de surfdudes hun kans schoon zien. Het is gewoon gezellig ’s avonds met kampvuren en gitaarmuziek. Gewoonlijk is het hier een stuk rustiger. De zonsondergang is geweldig mooi. (zo horen we van ervaren surfdudes)

Op zich is een DOC campsite voor herhaling vatbaar. Wij hebben tenslotte alle voorzieningen bij ons. Ook al is er dan geen stroom, het licht kan aan, de koelkast blijft koud, er is een gasfornuis, de tv is te gebruiken als video (via de mediaspeler of de foto’s/film bekijken). Zelfs ’s ochtends kunnen we de kou verdrijven met de verwarming. Wel zuinig doen, anders kunnen we onze truck niet meer starten.

Dunedin “Baldwin Street” , zaterdag 22 maart ’08

2008-03-27T09:13:00.003+01:00

Tour de Dunedin, begint bij het station van Dunedin, dat één van de mooiste oude gebouwen van Nieuw Zeeland is.

Daarna achter Joek aan, door het Settlers Museum gerend. Leuk museum om te bezoeken, tenminste dat wat ik ervan gezien heb. Na de koffie op het Octagon, het centrale achthoekige plein van Dunedin, naar George street = winkelstraat.

In hoog tempo struinen we de winkels af. Dan is het tijd voor de broodnodige speeltuin. Het doel zijn de botanische tuinen, die blijken verder weg dan gedacht.

We hebben veel trek in de lunch maar helaas krijgen we hier het slechtste broodje ooit gegeten, de lunchroom heet Croqs&Crepes of zoiets. En ook nog eens geen speeltuin in zicht….

Uiteindelijk passeren we die dan toch op weg naar het steilste straatje van de wereld. Baldwin street is nog eens een 20 minuten verder. Ons humeur daalt. Maar ondanks dat we behoorlijk moe gelopen zijn, bestijgen we dan toch het idioot stijle straatje. En daar krijg je dan weer een kick van.

Pffffff, we hebben het certificaat verdient.

Met de taxi laten we ons terug brengen naar St. Kilda. Onderweg springt mama samen met de buggy bij de supermarkt uit de taxi. Handig met zo’n kinderwagen de broodnodige boodschappen vervoeren.... Toch weer 20 minuten terug naar de camping. Genoeg gelopen vandaag.

Op dit moment zitten we in Fox Glacier!

2008-03-27T09:10:00.002+01:00

Hier hebben we weer even internet, aan de westkust,
Ja daar waar je al die Sandflies hebt! Wat een @%^beestjes.

Ik zal nu de berichten van Pasen online zetten :)

2008-03-24T04:57:00.002+01:00

Het is jammer dat men hier internettechnisch nog niet helemaal up and running zijn. Het is er wel, maar, zeg maar, zoals het er ook was in 2000 in NL... :)

Foto's uploaden gaat nog niet van deze computer, maar er wordt aan een oplossing gewerkt.

Er is hier dan ook zo veel te zien! :)

Wat betreft de telefoon...... Soms kan je die heel goed gebruiken om de camper wat hoger te zetten als je ergens aan het strand kampeert.... maar dat is dan ook alles.

Goede vrijdag, Pinguinday, 21 maart 2008

2008-03-24T04:50:00.002+01:00

Voor negenen rijden we de tegenvallende camping af. Het is extreem rustig op de weg. Is hier geen spits dan op vrijdag ? Als we het centrum van Dunedin naderen, het octagon, bedenken we pas dat het goede vrijdag is…..In NZ is dat een public Holiday. Kortom……we wijzigen acuut het plan en rijden door naar Dunedin Holiday Park aan St. Kilda Beach (ten zuiden van Dunedin). Handig blijkt om dit vroeg op de dag te doen (half tien inmiddels) omdat de kiwi’s hier Paasvakantie hebben.

Otago Peninsula wordt de bestemming vandaag. Op naar de pinguïns op Pinguïn Beach. De Albatrossen zien we de volgende keer wel. Na een uitleg over de Yellow-Eyed-pinguïn, gaan we met een bus naar het reserve. Daar moeten we stil zijn om de pinguïns te kunnen zien….tja, hoe laat je Joek stil zijn ? Allebei de mannen gaan mee in de rugdragers. Een voorraad koekjes mee en hopen dat het goed gaat.
Echt geweldig wat de mensen hier hebben neergezet. Een soort loopgraven en kijkhutten op een berg aan een baai, zodat de pinguïns zo min mogelijk gestoord worden. Alle pinguïns hebben een naam en al de paartjes hebben een eigen territorium. We zien in de baai ook nog zeehonden die in en uit de zee komen. Joek houdt zich redelijk. Af en toe neem ik even een andere gang om de pinguïns niet weg te jagen. Weer een fantastisch ervaring.

In Portobello, bij de Happy Hens (!?) langs het water, is een enorm leuke speeltuin. Take rent achter alle grote jongens aan en vermaakt prima. Joek probeert natuurlijk weer de hoogste glijbaan maar kan verder veilig zijn gang gaan. Papa heeft een heerlijke lunch gemaakt van verse gerookte zalm, toast en witte wijn. Dat kan slechter. Na een uurtje of twee zijn de jongens doodop en vallen in de auto in slaap. Pas om half zes worden ze wakker in het grote bed in de camper.

Inmiddels is er naast ons een gigantische caravan (nog langer dan onze camper = >6,5 m.)komen staan, moet er ook nog een gloednieuweToyota four-weel drive naast. Weinig ruimte over voor ons. Morgen zullen ze de auto wel ergens anders zetten zodra ze de twee kleine Hollandse slopertjes zien! Zo gaat dat op een camping…

Om kwart over zes laden we de jongens in de rugdragers voor een wandeling over het strand. Het waait erg hard, de lucht is donker (regenwolken) en er is dan ook verder niemand op het strand. We lopen meer dan een half uur schuin tegen de wind in naar St. Clair. Daar is het eerste het beste restaurant genaamd Salt de plek waar we heerlijk genieten van een nieuw zeelandse maaltijd. Een plek om te onthouden. Wat een dag weer.

Moeraki Boulders, 20 maart 2008

2008-03-24T04:49:00.001+01:00

Nog voor negen uur zijn we vertrokken naar de oostkust via Omarama naar Moeraki. Tom Tom heeft zo zijn eigen idee over de route. We belanden op een dirt route en doen Maaikes geliefde Oamaru niet aan….Take en Joek slapen bijna de hele reis van ruim twee-en-half uur. Kan mama lekker voorin zitten.

De Moeraki Boulders zijn grote ronde stenen, door erosie zo gevormd, die in de branding liggen. Een mooie plek om het strand te verkennen. Tegen alle verwachtingen in vindt Take de zee geweldig. De toeristische bezienswaardigheden ziet ie verder niet, maar hij laat zich gewoon door de golven nat maken. Joek daarentegen trekt zijn benen zelfs op in de rugdrager uit angst voor de golven. Maar we hebben nog heel wat strandjes te gaan, hij zal er nog wel aan wennen.
Deze bezienswaardigheid kunnen we ook weer afvinken.

Op naar Dunedin. We hebben gekozen voor het Top 10 Holiday Park is omdat het centrum van Dunedin maar 2,5 km vanaf de camping is. Echter de plekken zijn klein, je staat hutjemutje naast elkaar. Maar er is wel een verwarmd klein zwembad en een grote family badkamer. De speeltuin moet ik ook niet vergeten in opdracht van Take en Joek.

Helicoptertje in de hitte, 19 maart 2008

2008-03-24T04:47:00.002+01:00

We zijn vlakbij de Mount Cook, met 3754m. de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Dat vraagt om een uitdinging natuurlijk. Van alle vliegmogelijkheden, kiezen wij voor de helicopter. Ten eerste vliegen we niet zo vaak in een heli en daarbij lijkt het ons dat de kinderen hierin meer zien dan in een klein vliegtuigje. Nu al begint het adrenaline gehalte in ons bloed te stijgen….over een uur mogen we de lucht in. Omdat we nog 20 minuten moeten rijden, gaan we snel even langs de “Church of the good Shepherd” en het beeld van de Bordercollie dat staat voor de hond die de schapenfokkers in dit gebied gebruiken om de schapen bijeen te jagen. Snel een foto en op weg naar de Zalm Farm waar de heli vandaan vertrekt.

Met een ongelooflijk lawaai komt de heli aanvliegen. Vol adrenaline duwen we Take en Joek, ondertussen met trillende lipjes, de helicopter in. Dan moeten ze ook nog in de gordel en een koptelefoon op in verband met het lawaai. Dat vinden ze niet leuk (understatement). Als we eenmaal vliegen geven ze zich over . Wij genieten met volle teugen; wat gaaf! Uiteindelijk landen we op een sneeuwveld, en mogen we uitstappen.

Fotootje van de helicopter en hop daar gaan we weer de lucht in. Vanuit de lucht hebben we een schitterend uitzicht over Lake Pukaki en de dalen daaromheen. Na 35 minuten landen we weer op het veldje bij de Zalm Farm. Een ervaring rijker.

Nastuiterend van de adrenaline, voeren we de zalm. Natuurlijk kopen we die vervolgens ook in voor het avondeten, en rijden we door naar Twizel. Ondertussen is het bloody hot. Het blijkt 32-38 graden te zijn. Om 18 uur ’s avonds is dan pas het warmste moment van de dag…Pfff, daar word je wel rustig van.

We zoeken een schaduwrijke camping op, vlakbij meer Ruaniwhana. Hier is het zo rustig dat Take en zelfs Joek lekker rond kunnen struinen. Ze spelen met water, dennenappels, stokken en stenen. Wij zitten uitgeput in de schaduw. Op het heetst van de dag, zes uur ’s avonds, slenteren we naar het meer om te borrelen. Ook hier vermaken de mannetjes zich kostelijk.

Als klap op de helicopter eten we verse zalm van de barbecue, met onze favoriete mais en natuurlijk tricolore pasta en een glaasje nieuw zeelandse chardonnay wine. Mmmmmm, dit is genieten.

Canterbury & Mackenzie land, 18 maart 2008

2008-03-24T04:42:00.004+01:00

Een drukke dag geweest vandaag. Al vroeg uit de veren, alles ingepakt, tegelijkertijd achter Joek aan gerend over het hele camping terrein. Dan voor het eerst langs de Dump, ofwel afvalwater dumpen net zoals het chemisch toilet. Mmmm, niet teveel over nadenken. Onze kiwi buurman, vroeg langs zijn neus weg of ook het water gevuld moest ?? Oh, ja… En weer hij was het die subtiel wees naar het nog loshangende hendel van het afvalwaterpijpje….oh, ja…..nu weten we in ieder geval hoe het werkt. Voor de volledigheid nog even getankt, en we nu echt op pad gaan.

Volgende uitdaging is een parkeerplaats in Christchurch. Dan is zo’n 6-persoons camper best groot! Het beste plaatsje dat we vonden was voor maximaal 2 uur. In volle vaart dus naar het Cathedral square. Eerst missie was een internetaansluiting om eindelijk weer eens bij te schrijven op de weblog. Dat is dus gelukt. Terwijl Gordon hiermee bezig was, rende mama Maaike over het hele plein heen en weer, zelfs tot in de Cathedral. Fit blijven we in ieder geval. Ontspannen? Nou nee.

Nadat de mevrouw met saxofoon niet meer interessant was, kregen de mannen het grote schaakspel in het oog. Dat was geweldig. Niet de artiesten op het plein maar de Lokenberg mannen trokken alle aandacht . Binnen een paar minuten waren er wel acht japanners foto’s aan het maken van de jongens die met de schaakstukken aan het slepen/spelen waren. Ze vroegen wel beleefd toestemming !? Uitgeput aan de koffie en terug langs de Avon naar de camper.

Volgens TomTom duurt de rit van 230 km. naar Lake Tekapo, via Geraldine, ongeveer drie en half uur. Joek slaapt weinig en vindt het maar niets om zo lang vast (!) in zijn stoel te zitten. Het is ook erg warm. En dat zijn we vanuit de Nederlandse winter niet gewend. In Geraldine Domain, is een erg leuke speeltuin. Iedereen komt bij en hop daar gaan we weer verder. Het landschap veranderd in droog en dorre bergen. Het azuurblauwe water van Lake Takepo komt in zicht rond vijf uur. Wauw wat een uitzicht.

Morgen!!!

2008-03-20T08:56:00.002+01:00

Morgen komen er weer verse teksten op de blog.
Gisteren was het gewoon te warm nog te computeren, we waren op, zijn vroeg gaan slapen.
Vandaag weer een stuk gereden en nu even alle mail enzo aan het wegwerken.

Het is overigens erg LEUK al jullie reacties te lezen!

Ga zo door:)

Wij hebben het in iedergeval enorm naar ons zin hier, en zien dagelijks uitzichten die je eigenlijk alleen maar in de film ziet!

Oja, en als je dan ook nog eens The Lord of the Rings hebt gelezen, dan kan je hier eindeloos wegdromen! :)

Nu weer even verder met de mail!

tot morgen weer!

Christchurch?

2008-03-17T22:54:00.003+01:00

Joek is toe aan een rustdag. We blijven rond het Holiday Park. Na het uitgebreide middagslapen naar het (verwarmde) zwembad(je), daarna verder trainen op het springkussen of wel de "springmachine" en ploeteren in het zand. Papa gaat gesprekken voeren.

Tijdens het eten klaarmaken staan de mannen bij de openbare gratis electrische barbecue. Mama steelt de show met het klaarmaken van de maiskolven. Iedereen kijkt toch geïnteresseerd op als je twee maiskolven met blad eromheen zo in de magnatron legt voor 3 minuten. Er ontploft niets, het enige wat gebeurt is dat de mais lekker gaar wordt en heerlijk smaakt. Tip voor in NL misschien, gebruik dan wel de lekkere NZ-maiskolven...

Er blijkt een slaapritueel ontstaan. Ongelooflijk maar waar, Joek gaat gewoon liggen in zijn Nomad tentbedje en valt in slaap. Wat doen we thuis dan toch verkeerd? Take valt spelend in slaap in zijn eigen hoge slaap”kamer”.

Morgen gaan we Christchurch verkennen, en in de middag al door naar Lake Tekapo. Dat is zo’n 330 km, oftewel vier uur rijden. Ben benieuwd of we het halen.
Daarna zal de reis vervolgd worden richting Twizzel,dan terug naar de oostkust richting Oamaru, en Dunedin.

Antartica

2008-03-17T22:45:00.003+01:00

Zondag zijn we bij de blauwe pinguins op bezoek geweest. Deze kleine vogels leven helemaal op de Zuidpool, maar ook in Christchurch, naast het vliegveld. Dat is natuurlijk handig, want zelf vliegen kunnen ze niet...

In het Antartic Centre, waar we waren, hebben we een heuse sneeuwstorm mogen beleven... best spannend en koud.

Na de shopping, en een afgekeurde camperpark in het centrum van Christchurch, landen we eindelijk op weer een Top 10 Holiday Park, met een ware Camper Drive Through. Hoewel rijden met onze “truck” prima gaat (papa als bestuurder dan), het achteruit inparkeren op ons aangewezen plekje lukt gewoon (nog) niet. Maar uiteindelijk staat ons huis toch en gaan we springen op het luchtkussen. Take vindt het geweldig. De rest van de uitgebreide speeltuin komt morgen wel. Na een bad in de familybadkamer, een ander voordeel van dit toch wel ongezellige terrein, is de dag alweer om.

's Avond eindelijk de nieuwbakken ouders van neefje Willem gesproken. Hebben we hier speciaal een NZ-telefoon, is er wel erg weinig berei...en ver van de grote stad zijn we nog niet eens geweest.

Over internet hebben we het helemaal nog maar niet (totdat jullie dit lezen is het in ieder geval nog niet gelukt wireless te internetten...)

Akaroa

2008-03-17T22:30:00.004+01:00

Mooi weertje, graadje of 24 Celc. Plekje tussen alle andere campers. Tijdens het eten koken in de camper is het zoeken naar alles wat je nodig hebt, met al de kastjes en vakjes. Dan de grote wisseltruc van banken, kussens en gordijntjes van de camper om voor alle vier een comfortabel bedje te creeren.

Joek zijn eigen bed, Take zijn eigen bed boven de bestuurders cabine met vangnet, en natuurlijk voor papa en mama ook een mooi groot bed achterin de camper. Ideaal is het gordijn dat de “slaapkamers” van de jongens af scheidt van de rest. Kunnen wij ’s avonds rustig zitten met muziekje en tv, terwijl de keuken /toilet gewoon te gebruiken zijn.

Langzamerhand begint de jetlag te verdwijnen; we zijn dan nog wel wakker ’s nachts maar vallen toch weer snel in slaap.

Zaterdag staat in het teken van water. De boottocht op zoek naar Hector dolfijnen en zeehonden is geweldig.

We zien ongelooflijk veel dolfijnen, zelfs Joek kan ze volgen. Ook de eerste (?) zeehonden gezien.

Met allebei de jongens in de rugdrager verkennen we Akaroa en klimmen weer terug op de heuvel waar de camper staat. Wel zweten met dit mooie weer (helder blauwe lucht, wat bevolking en wederom 24 graden.)

Op de camping ontdekt Take een zwembad, onverwarmd weliswaar maar met pierebad. Sinds Kuala Lumpur vindt hij een zwembad super interessant. Dus zwembroek halen, ijskoude water in. De rest van de familie houdt het bij pootje baden.

Als afsluiting van de dag eten we lamsvlees op de barbecue. Vlakbij de centrale keuken. Gezellig in gesprek met andere reizende families. Toch interessant andere kinderen, ook al spreken die een andere taal. Het eten is heerlijk. De jongens vallen uitgeput in slaap.

Vrijdag week 1

2008-03-17T22:17:00.004+01:00

De dag staat in het teken van de reis naar Christchurch. De nacht is aardig goed gegaan, alleen maar van 3 tot 4 even wakker geweest met z’n allen, yeah cool :)

Om 8 uur werden van het hotel opgehaald en naar Auckland Airport gereden. En jawel, ook in NZ is er file… Met 20 minuten vertraging, op tijd, op het vliegveld. De vlucht naar Christchurch is ongeveer net zo lang als van Amsterdam naar Londen, omhoog, vliegen, omlaag, landen. Nog net tijd voor een kop koffie aan boord.
De jongens raken er aardig aan gewend aan dat gevlieg. Joek schreeuwt bij opstijgen de boel bij elkaar, maar bij landen is het al oké. Take zegt alleen nog maar, We gaan hard hè, papa?!

Eenmaal aangekomen in Christchurch worden we opgehaald door de meneer van de camper verhuur, Pacific Horizon. De uitleg die we daar krijgen over de verzekering, de camper en toebehoren is werkelijk in een recordtijd gegeven. Dan toch prettig dat je wat vaker Engels hebt gehoord om zo nog enigszins iets met dat touw te doen... Oja vastknopen ergens aan.. .

Om 15 uur zitten we dan eindelijk in de camper. Een mega luxe nieuwe grote camper, compleet met magnetron, douche, toilet, gasfornuis, verwarming, oven, koelkast, vriezer en jawel een flat screen met dvd speler... Wat nou kamperen!

Off we go. Take is door het dolle heen, mag ie ook nog voorin naast papa (of mama als die rijdt) zitten. Na het boodschappen doen, valt ie meteen in slaap.
Om 17 uur komen we aan in Akaroa.

Rust.

De vakantie gaat nu echt beginnen.

Een heel kort berichtje

2008-03-16T08:00:00.002+01:00

Vandaag, zondag 16 maart zijn we weer in Christchurch beland. Morgen heeft papa hier twee afspraken met locale headhunters, ff netwerken :).
Op de laptop staan mooie blogpostings, maar die zullen waarschijnlijk morgen live gaan.
De computers op de camping zijn erg afgeschermd, maar dit lukt nog net even.

Morgen meer!

Alles gaat hier nog tip top, en het weer is ook super !

Internet + Bellen vanuit New Zealand

2008-03-13T04:35:00.003+01:00

Internet

We moesten natuurlijk eerst even luiers kopen voor Joek, die waren nl. op. Verder zijn we ook op zoek gegaan naar een schappelijke en eenvoudige manier van communicatie met Europe. En gevonden. Nix geen snelle internet wifi kaarten nee, gewoon old school internet cafe of Wifi hotspots. Duurste is momenteel 2,50 per uur. Luxe oplossing is een Wifi internet kaart voor Laptop: á 500,- NZdollars en langdurig contract bij Telecom… laat maar.

Bellen

Bellen met Nederlandse Tmobile simcard kost 2,25 Euro per minuut, gebeld worden 1 euro per minuut. Maar het kan ook anders:

Bellen vanuit New Zealand, met Vodafone… Die zijn hier dé provider, de andere is Telecom.

Verschil onderling, Vodafone bijna complete dekking en bieden de mogelijkheid een telefoon met simcard te huren voor de tijd dat je hier bent. Je komt Vodafone al meteen op het vliegveld tegen. Heb je een simlock vrij toestel, dan kun je hier gewoon een NZ simcard huren, of prepaid aanschaffen. Vodafone Tarief bij 2 maanden incl 100 belminuten is 39,90 NZdollar per maand (lees ongeveer 20 Euro). Schaf daarbij een Easycall prepaid Phone card aan, vanaf 5 NZdollar, en een telefoontje naar Nederland kost je 7 NZdollar cent per minuut + het gebruik van uw mobiele telefoon. Ofwel slechts 46,9 NZdollar cent per minuut.

Gebeld worden op dit nummer is gratis! Dus bel ons: +64-21-615-196 :)

Kuala Lumpur - Auckland

2008-03-13T04:22:00.002+01:00

Onwerkelijk om na een eerste vlucht van ruim 11 uur, een tussenstop van 15 uur in een luxe hotel, opnieuw in het vliegtuig te stappen voor nog eens 9 en half uur. De jongens nemen het voor lief en settelen gewoon opnieuw in de beperkte ruimte. Dankzij een wisseling van zitplaatsen bij het inchecken door een onervaren medewerkster, hebben we twee plaatsen bij vooraan (waar later bassinet geplaats wordt) en drie plaatsen de rij erachter. Ideaal blijkt, wanneer Take daar lekker languit een uurtje of twee slaapt. Joek heeft zijn eigen mandje en slaapt daarin twee keer een paar uur. Wij slapen nauwelijks. Maar films hebben we ook niet gezien …! Wat hebben we dan al die uren gedaan ?

De eerste indruk van Nieuw Zeeland is felle zon, heerlijke temperatuur en lekker briesje. Het Hotel geeft ons de ruimte om bij te komen van het reizen door verschillende tijdzones en beperking van bewegingsvrijheid. Het uitzicht vanaf de zestiende verdieping is indrukwekkend, al die auto’s beneden en Bob de Bouwers. Wij zien de Skytower. ’s Avonds wandelen we naar de Harbour, eten bij de Mexican en nemen de bus terug. De kinderen zijn uitgelaten en moe.

Van 2 tot half vier (AM !) eten we creamcrackers, kijken TV en maken mooie tekeningen voor dit “nieuwe huis”. Toch maar weer slapen, ontbijt is pas vanaf 7 uur… Dan bellen we om half acht (NZ tijd) even snel naar de ouders, blijkt neefje Willem geboren ! Even checken op welke datum dat dan precies was.

Inmiddels een beetje bijgekomen van de jetlag hebben we een behoorlijk stuk gelopen door Auckland, althans dat gevoel hebben we nu…. Een behoorlijk stuk heb je hier al snel gelopen daar de wegen hier een stijgingspercentage van, wat zal ik zeggen, veel procent hebben. Stijl dus.

Tussenstop op Kuala Lumpur

2008-03-11T13:04:00.002+01:00

De eerste vlucht ging GOED, Take en Joek hebben zich keurig gedragen. Joek kan prima slapen in de bassinette, en Take houdt zich goed wakker en speelt veel memory op de computer.
Papa en mama, krijgen geen oog dicht, mag niet van de kinderen.

Tussen de 2 lange vluchten door mochten we vandaag( of is het morgen, of gisteren, of eh...) 15 uur van Kuala Lumpur genieten. We hebben er 5 uur geslapen en 2 uur aan het zwembad gelegen, de rest van de tijd niets gedaan.

Nu klaar voor vertrek, maar ja, deze computer staat hier op airport KUL is natuurlijk niet op onopgemerkt aan voorbij te gaan.

Nog even 11 vliegen, tot dan!

Op de vooravond van het vertrek

2008-03-09T22:24:00.003+01:00

Het ziet er naar uit dat alles nu toch eindelijk ingepakt is.
Dit is't resultaat.
Maar zoals altijd, morgen weten we pas echt wat er meegaat.
En over 48 uur als we landen in Auckland, dan weten we pas echt wat er ook allemaal is meegekomen.

Tot die tijd moeten we het hier mee doen.
2x handbagage, 1x speelgoedtas en oja, niet vergeten de buggy.

Op dit moment is het half 11 's avonds en de klus is geklaard. Afscheid van de buren genomen, alle stekkers los, gas uit. Nu nog even een goed slapen en dan kan de reis wat ons betreft gaan beginnen.
Misschien kunnen we dinsdag nog even vanuit het zwembad in Kuala Lumpur updaten anders wordt het vanuit Auckland op woensdag!

mmmmmm, alles meenemen?

2008-03-08T22:01:00.001+01:00

Of is dat niet zo handig, wat kunnen we dan beter thuis laten???

Inpakken

2008-03-08T13:17:00.003+01:00

Vandaag is de dag dat alles ingepakt wordt, zo hebben we morgen nog een rustige dag alvorens we 2 dagen in het vliegtuig gaan zitten.

De reis begint maandag om 8 uur.
Taxi naar Schiphol, inchecken en hopen op een relaxte plek in het vliegtuig. Vervolgens een paar uurtjes hangjongere spelen op het vliegveld... Om 11.30 vertrekken we dan echt.
's nachts rond 01.00 uur landen we dan in Kuala Lumpur waar we 15 uren zullen blijven.
Vervolgens gaat de vlucht dan op dinsdag verder.. Nu maar 11 uur vliegen. Op woensdag zullen we dan eindelijk in Auckland landen!!! En daar doen we het dan maar even voor.

Na 2 dagen Auckland zullen we verder vliegen, 1,5 uur, naar Christchurch en dan zien we onze camper voor het eerst.

Nu weer even snel verder met inpakken :)

2008-03-07T16:41:00.002+01:00

De shirts van de sponsor zijn ook op tijd binnen!

waar zullen we heen gaan?

2008-03-07T11:19:00.003+01:00

Take en Joek zijn er klaar voor, woordenboek mee, Joek bekijkt de kaart alvast. Papa is gestopt met werken.
Rugdragers, schoenen, laarsen en andere spulletjes worden ingepakt. Afscheid genomen van de Peuterspeelzaal. Mama heeft voor de laatste keer getraind. Taxi besteld. We wachten nog op belangrijke post, als dat maar op tijd komt !

En nog maar drie nachtjes slapen.

Nog 10 dagen !!!

2008-02-28T21:41:00.003+01:00

Nog 10 dagen te gaan....het proefslapen hebben we goed doorstaan. Joek heeft als een kleine koning geslapen in zijn Nomad Travelbedje. Take had nog geen zin in blauwe slaapzakjes en/of slapen in een "grote mensen bed". Dus maar gewoon in Oma's ledikantje. Dat gaan we de komende dagen dus nog een keertje overdoen....

De tickets, reisinfo én rugzakjes (in Panter- en Pinquin Lay-out !) van de kleine mannen zijn binnen. Deze Panter en Pinquin gaan al regelmatig mee naar buiten. Wij proberen ons nog steeds in te lezen in al het moois wat te zien in NZ. De lijst "niet vergeten mee te nemen" wordt steeds langer. Kortom de vakantiekriebels beginnen te komen.

Proefslapen!!!

2008-02-25T09:16:00.003+01:00

Vandaag gaan de jongens met hun nieuwe kampeergerei proefslapen bij oma.
De nieuwe blauwe slaapzakken en het nieuwe bedje gaan mee.

Bij deze proef wordt gelet door de jongens op:
comfort
warmte
woelgevoeligheid
rust
Door oma zal gelet worden op wakker worden, huilquotum en gemekker.
Mama zal erbij zijn om de feedback van de jongens te noteren.

Foto's zullen later geplaatst worden :)

Voorbereiden op de vakantie

2008-02-24T20:31:00.002+01:00

- Posted from http://mobypicture.com

Zoals je ziet is het uitzoeken van een route een serieuze aangelegenheid. Het mag ons dan ook aan niets ontbreken. Om tot een goed reisschema te komen moet je natuurlijk wel weten hoe het land er uit ziet.

Hier gaan we landen!

2008-02-22T21:03:00.001+01:00

Grotere kaart weergeven

Wij gaan alvast!

2008-02-18T15:19:00.001+01:00

Wij pakken dit vliegtuig vast naar NZ. - Posted from http://mobypicture.com