Iedereen is vroeg wakker. De zon schijnt volop. De ferry naar Auckland City van half negen halen we makkelijk. Als we staan te wachten op de ferry, komen er drie kikvorsmannen aanrennen, zij doen hun flippers aan, en springen van de pier af. Een vreemde gewaarwording, totdat je beseft dat er een militaire maritieme basis is in Stanley Bay. De donkere wolken in de verte zijn razendsnel dichtbij gekomen. In Auckland city regent het als we aankomen. We rennen door de straten , van de ene overkapping naar de andere, naar de Skytower. (In Devonport liggen de regenjassen en de rugdrager regenhoes, lekker handig..).
Onze planning moet gewijzigd worden; Skytower in de wolken is niet leuk. Dus kiezen we het volgende punt op de nog-te-doen lijst. Het blauwe busje met de haai erop brengt ons vanaf de Skytower rechtstreeks naar de Kelly Tarlton’s Underwaterworld. De groep japanners bij de ingang zijn helemaal idolaat van Take en Joek en beginnen meteen (weer) foto’s te maken. Als Joek dan ook nog “bye bye” zegt en zwaait, zijn de oeh’s en aah’s niet van de lucht.
Voor we het weten zitten we in de snowmobiel om pinquins te bekijken van dichtbij. Dan volgt het aquarium met de reuzachtige stingrays (weet even niet in nl-ands) en andere vissen. En weer een discovery centre voor kinderen. Zo’n touch screen is toch erg interessant voor Take. De tunnel waar je doorheen gaat op een lopende band is een aquarium. De vissen zwemmen boven je en over je heen. Heel bijzonder. Er zijn kleine haaien en andere gekke vissen. De kleine zeepaardjes en gekleurde prachtige visjes krijgen geen aandacht meer van Take en Joek. Het is weer mooi geweest.
Dezelfde bus brengt ons terug naar de Skytower. De lucht is inmiddels geklaard en op daar gaan we omhoog. Ongelooflijk, voor je het weet ben je boven. Schitterend uitzicht waar je niets voor hoeft te doen (behalve betalen). Op grote hoogte, hoogste punt = 328 m., drinken we koffie en de mannetjes eten ijs. Af en toe vliegt er een bungy jumper voorbij…papa wil wel maar doet het niet (op mama’s advies). We nemen nog een liftje naar een hogere verdieping (kost extra). Wel heel mooi, nu kijken wij op de bungy jumpers neer. Na een paar rondjes achter Joek aangerend te hebben, gaan we weer in enkele seconden terug naar beneden, waarbij je nog kan zien waar je heen gaat ook. Eindelijk gelukt, die Skytower.
En dan,…Joek is meer dan moe, Take heeft het de hele dag al moeilijk met onze plannen, gaan we toch nog even op zoek naar een internet café. Joek slaapt inmiddels, mama is met Take in een cafeetje neergezet om te lunchen, en papa kan op flitsende wijze (eindelijk snel internet dat het minste kost !!! = voor de geïnteresseerde: Queensstreet 77 met oranje logo).
De souvenirs kopen we op weg naar de ferry. In 15 minuten zijn we weer in Devonport , bij de speeltuin. Alle energie kunnen de mannen hier kwijt. Blijft toch een grappig fenomeen, de hordes kinderen die hier losgelaten worden, bewegen zich als aapjes. Ze slingeren door de klimrekken, en klauteren bovenop de speeltoestellen. Zij doen waarschijnlijk niet anders hier. En er zijn zoveel grote, uitgebreide leuke speeltuinen, om jaloers op te zijn. De moeders hangen een beetje rond, gooien nog een luiertje in de reeds met luiers en afval van de picknick gevulde afvalbakken en drinken take-away koffie. Daarna zetten vangen ze hun kinderen weer in hun grote jeep auto’s en hop daar gaan ze weer.
Bij onze cottage kletsen we met de openhartige eigenaren Ella en Andrew, stoppen de meeste spullen alvast in de tassen en gaan eten bij het populaire Manuga.Het is dat Take niet in zijn hum is, binnen een uur zijn we (helaas) weer op weg naar huis. Soms zit het mee, soms zit het tegen. De kinderen worden, inmiddels is het donker, in de door de maan verlichte speeltuin gezet om uit te razen. We liggen uiteindelijk op ons rug op de brug van het houten speeltoestel, naar de maan, sterren en de wolken te kijken. Mmmm, dat voelt echt nieuw zeelands. Zeker als je beseft dat we morgen naar huis vliegen. De laatste avond wordt wederom gevuld met bloggen en een glas nieuw zeelandse witte wijn.
We zijn klaar voor de reis terug naar Nederland. Toch voelt het alsof we hier pas net zijn. De afgelopen (bijna) zes weken zijn voorbij gevlogen. Heimwee naar Nieuw Zeeland hebben we nu al. Wat hebben we genoten en wat genieten we nog steeds.
Tot gauw in ieder geval.
Uitgeraast, en dizzy van het tijdverschil zijn we in Kuala Lumpur het vliegtuig weer ingestapt. Joek en Take slapen meteen. Joek weer in zijn bassinet. Take opgevouwen in zijn stoel. Nadat het eten geserveerd was, werd het donker gemaakt in het vliegtuig. Het is een echte nachtvlucht. Ik kan de slaap niet vatten. Papa kijkt een filmpje. Joek slaapt erg onrustig en wordt regelmatig even wakker. We tellen de uren echt af. En dan is 12 uur best lang. Als Take dan na 6 uur slapen wakker wordt (inmiddels 6 uur ’s ochtends Kuala Lumpur tijd), gaat hij gewoon spelen in de ruimte die hij heeft (een vliegtuigstoel en de ruimte ervoor op de grond…). Joek kruipt, klimt en onderneemt van alles om aan zijn bewegingsdrang te kunnen voldoen. Bijzonder dat kinderen gewoon accepteren zoals het is.
Om vier uur gaan we even liggen, samen met de kinderen. Om half zes hebben we afgesproken met Eva en familie. Als we zes-en-half-uur later, om half elf, wakker worden, begrijpen we wat er bedoeld wordt met een jetlag; We hebben Eva met aanhang voor niks laten komen, geen bel gehoord. Wat stom is dit. Joek sluit zich bij ons aan en speelt gewoon tot half drie in de nacht alsof het een normale dag is. Take wordt om twee uur wakker en houdt papa tot vijf uur nog bezig. 
