zaterdag 29 maart 2008
Rainy Pancake Rocks, Saturday 29 maart ‘08
Nog voordat we vertrekken begint de regen opnieuw. Niet dat het storend is. Hokitika Town geeft een troosteloze indruk, vergane glorie. Of komt het door het sombere weer ? Maar er is wel het enige echte National Kiwi Centre van Nieuw Zeeland. Het muf ruikende donkere centrum laat ons gigantische palingen zien,( schijnen al rond de 200 jaar oud te zijn en ontsnappen soms, op zoek naar de zee…), zeepaardjes, allerlei vissen, kreeften en twee levende kiwi’s. We mogen de palingen voeren met hertelever, maar bedanken voor de eer… De kiwi’s zijn zo zeldzaam dat je ze niet tegenkomt in het wild. Wij hebben ze in ieder geval zien rondscharrelen en kunnen het weer afvinken van de Must-Do lijst.
Vanaf Hokitika nemen de we SH 6 richting westport, onderweg gaan we de Pancake Rocks bekijken. Deze West Coast Highway vanaf Greymouth is prachtig; mooie stranden, rotsen in de zee, native bush. De jongens slapen. Op de parkeerplaats van de Pancake Rocks drinken we take-away coffee, en verorbert mama een heerlijk groot ijsje terwijl de jongens doorslapen. Hier leest papa zijn Lord of the Rings Location Guidebook en werkt mama deze weblog van vandaag en gisteren bij.
Tegen vieren kunnen we eindelijk op pad, de jongens zijn weer wakker. Het regent nog steeds. Maakt nog steeds niet uit. Regenjassen aan en gaan. Het is bijna vloed wat de blowholes interessant maakt. Jammer dat het niet stormt, dat moet helemaal gaaf zijn. Een apart verschijnsel, die Pancake Rocks, door erosie ontstaan, lijkend op enorme stapels pannenkoeken. Bij het informatie centrum ziet papa een levende kiwi……maar helaas het is maar een Weka….lijkt er wel veel op.
Op de camping in Westport, Carters Beach (Seal Colonie Top 10 Holiday Park) vermaken Take en Joek zich wederom in de plassen. Joek vindt zelfs een echte modderpoel die hem opnieuw fotomodel maken. Hij is echt soaking wet. Voordeel van deze camping is dan toch het kinderbad. .....
En het wireless internet is COOL!
Morgen eerst naar de Zeehonden kolonie op Cape Foulwind, daarna richting Nelson via Murshison over de SH6.
Lake Matheson, vrijdag 28 maart ‘08
Gefeliciteerd, oma Schellinkhout !! Helaas kunnen we haar niet bereiken. Uiteindelijk maar een mail gestuurd.
Het meest gefotografeerde meer van Nieuw Zeeland, dat is Lake Matheson. Als we de wandeling van anderhalf uur beginnen is het nog bewolkt. Bij elk uitzichtpunt dat volgt, klaart het op. Heel langzaam worden Mount Cook en ook de andere met sneeuw bedekte bergtoppen zichtbaar. Wauw, dat is wel erg indrukwekkend. De spiegeling in het meer is echt geweldig. Daar worden we stil van. Nog 10 meter te gaan voordat we bij het cafe Matheson zijn, is er alleen nog een wolk boven de bergen. Nog geen 10 minuten later is er alleen een grijze wolk zichtbaar. Wat een timing !
Wederom vallen de mannen in slaap, begint het te regenen en stuiven we door de West Coast regenwouden, langs Franz Joseph Gracier, naar Hokitika. Onderweg helpen we een medetoerist met pech van zijn huurauto weer op weg. Alleen al het gebruik van onze mobiele telefoon om de hulpdienst te bellen doet zijn auto starten. Graag gedaan !
We spelen nog een uurtje op het strand bij de camping, met steentjes die in de zee worden gegooid, voordat het hemelwater echt met bakken uit de lucht naar beneden komt. Joek krijgt in de gaten dat het heeeeel leuk is om in het plassen te stampen in de regen, vooral zonder regenjas…. Door en door nat en een ervaring rijker krijgen we hem uiteindelijk in een droge pyjama. Take kan die avond niet slapen in zijn “slaapkamer” door de harde wind regen.
Even afwachten wat het weer morgen doet; gaan we naar Franz Joseph Gracier of rijden we door.
Het meest gefotografeerde meer van Nieuw Zeeland, dat is Lake Matheson. Als we de wandeling van anderhalf uur beginnen is het nog bewolkt. Bij elk uitzichtpunt dat volgt, klaart het op. Heel langzaam worden Mount Cook en ook de andere met sneeuw bedekte bergtoppen zichtbaar. Wauw, dat is wel erg indrukwekkend. De spiegeling in het meer is echt geweldig. Daar worden we stil van. Nog 10 meter te gaan voordat we bij het cafe Matheson zijn, is er alleen nog een wolk boven de bergen. Nog geen 10 minuten later is er alleen een grijze wolk zichtbaar. Wat een timing !
Wederom vallen de mannen in slaap, begint het te regenen en stuiven we door de West Coast regenwouden, langs Franz Joseph Gracier, naar Hokitika. Onderweg helpen we een medetoerist met pech van zijn huurauto weer op weg. Alleen al het gebruik van onze mobiele telefoon om de hulpdienst te bellen doet zijn auto starten. Graag gedaan !
We spelen nog een uurtje op het strand bij de camping, met steentjes die in de zee worden gegooid, voordat het hemelwater echt met bakken uit de lucht naar beneden komt. Joek krijgt in de gaten dat het heeeeel leuk is om in het plassen te stampen in de regen, vooral zonder regenjas…. Door en door nat en een ervaring rijker krijgen we hem uiteindelijk in een droge pyjama. Take kan die avond niet slapen in zijn “slaapkamer” door de harde wind regen.
Even afwachten wat het weer morgen doet; gaan we naar Franz Joseph Gracier of rijden we door.
vrijdag 28 maart 2008
een paar mooie plaatjes tussendoor
Dit alles gemaakt in tijdens een wandelingetje rondom Lake Matheson...
Smurfen huisjes
Vandaag hebben we echte smurfenhuisjes gezien! Tijdens onze wandeling langs Lake Matheson ook wel het spiegelmeer genoemd.
Je kunt er in de weerspiegeling van het water de Fox en de FransJozef Glaciers zien.
Als het tenminste mooi weer is.
Wordt vervolgd.
donderdag 27 maart 2008
De afgelopen dagen, Sandflies en Verbluffende uitzichten
Haast Pass, donderdag 27 maart ‘08
Zodra we allevier wakker zijn, besluiten we in alle haast op te breken. Naar buiten zou alleen maar weer sandflies opleveren. Zonder ook maar de deur van de camper te openen zijn we binnen 10 minuten op pad. De geplande wandeling(en) naar watervalletjes en mooie meertjes onderweg, laten we om dezelfde reden ook maar achterwege.
De route over de Haast Pass is echt schitterend. Af en toe filmen we een stuk, maar dan nog krijg je niet alles wat je ziet in beeld. Vele éénbaans bruggen, steile afgronden, regenwoud, watervallen, vergezichten en uiteindelijk de Tasman zee.
Omdat we zonder ontbijt zijn gaan rijden, is koffie met iets lekkers, waar we erg naar uitkijken. In Haast Village, is maar één café open. Daar staat een grote bus voor, geen goed teken. Inderdaad een Hidden queue. Door naar de volgende.
Juist in dit deel van Nieuw Zeeland, komt er lange tijd geen volgende….na een mooi uitkijkpunt, Knights Point, en twee-en-half-uur verder doemt er uit het niets een café: Zalm Farm van lake Paringa op. Wat smaakt een kop koffie met panini met zalm gevuld, dan lekker.
Fox Glacier Village is de eindbestemming van vandaag. Ondertussen is het gaan regenen. Dat schijnt hier bijna altijd zo te zijn. Het houdt wel in dat je niet de mooie uitzichten van de Southern Alps kunt zien. Verder weinig last van de regen. De camping (Fox Glacier holiday Park) is ruim, schoon, voorzien van een leuke speeltuin, goede overdekte barbecue en zelfs Wireless Internet …..De vers gekochte zalm (van de zalm Farm in Lake Paringa) gaat op die barbecue, kinderen weer in familiebadkamer bad, wireless internet werkt weer niet.
Hoogtepunt van vandaag was de wandeling naar het einde van de Fox Glacier.
Deze goed te bereiken (hooguit half uurtje) ijsmassa is groot, koud en ijsblauw. Indrukwekkend. Helaas wil Fox Guided Tours ons niet meenemen op hun expedities. Nog drie jaartjes wachten, dan is Joek ook vijf jaar. Onderweg komen we nog DE mobiele slagerij uit Hari Hari tegen. Dus onze koelkast is weer gevuld met heerlijke tournedo’s, lamsvlees en dikke plakken ham. Zelfs Take eet hiervan mee. Jammie, dat wordt weer smullen komende dagen.
Afhankelijk van het weer gaan we morgen de wandeling rond Lake Matheson maken, dat ligt aan de weg naar Gillespies Beach. Ook een leuke bestemming voor daarna natuurlijk. Wie weet halen we Franz Joseph Glacier ook nog wel.
Arrowtown-Wanaka en sandfly’s, woensdag 26 maart ‘08
Stipt om tien uur vertrekken we van de camping.
In de herfst, dat is het hier inmiddels, is Arrowtown op zijn mooist. Het is een leuk goed bewaard oud Goldmining stadje. Met voor ons de leukste kinderspullen winkel van Nieuw zeeland tot nog toe. Meteen alvast een kadootje voor Take zijn verjaardag gekocht. Ondanks de relaxte sfeer door richting Wanaka. Omdat de jongens in slaap vallen, rijden we in een keer door naar Wanaka.
Nadat we alle eetgelegenheden, waar nog iets lekkers te krijgen is om half vier, gezien hadden, eten we uiteindelijk de lekkerste hamburgers met f rietjes van NZ (tot nog toe) bij Kai Whaka Pai. Voor de liefhebbers op te zoeken: www.kaiwanaka.co.nz
Mama en Joek gaan naar de dynosaurus speeltuin en kiezelstrand aan het meer. Om vijf uur rijden we pas door vanaf Wanaka richting Haast Pass. Wat een schitterende weg. Na iedere bocht zijn we weer verbaasd over de schoonheid van de natuur, en dat ondanks de laag hangende bewolking die geleidelijk ontstaat. Hoewel de jongens protesteren, inmiddels is het na zessen…, halen we Pleasant Flat Campingsite (van DOC). Een breeds uitzicht, lekker veel ruimte, weinig andere campers en zelfs een picnictafel. Joek zetten we alvast buiten, ….totdat we zien dat hij opgegeten wordt door Sandfly’s.
Net op tijd bedekken we ons lichaam en ook dat van Joek, met laarzen, broeken, sokken, hoeden en capuchons. Daarbij een flinke scheut Off (middel tegen Sandfly’s). In beweging blijven is de beste remedie om deze beesies van je af te houden. Toch lukt het ons om buiten te eten. Daarna snel naar binnen. Tot diep in de nacht zijn we bezig de lijken te bergen. Nu blijkt hoe handig de toilet in de camper is…..
Queenstown day, dinsdag 25 maart ‘08
Het schoonmaken van Take en Joek in de familiebadkamer gaat gepaard met een boel geschreeuw. Voorlopig zijn ze weer even schoon. Dan de was, kinderen opgesloten in de TV-kamer zodat mama de teksten voor de weblog bij kan werken. Lukt allemaal niet zo. Eindelijk om half twaalf aan fantastische koffie bij Patagonia aan de Harbour in Queenstown met heerlijke croissants, en overweldigende chocolade, terwijl de vogeltjes worden weggejaagd door de Hollandse steeds bruiner wordende Lokenberg mannetjes.
Even shoppen langs alle outdoor shops, en dat zijn er zo al vijf. Het is inmiddels weer strak blauwe lucht en een graadje of 25. Dat in tegenstelling tot de berichten uit NL, met sneeuw en lekker alle wegen vol file in de ochtendspits. Na een lange middagdut van Joek, die blijkbaar dit soort “rustmomenten” hard nodig heeft, kunnen we na het eten nog even een borrel halen in Queenstown downtown. Natuurlijk niet nadat we de speeltuin met uitzicht op het Lake Wakatipu hebben uitgeprobeerd. In de gezellige kroeg krijgen Take en Joek een fluffy (soort zoete melkschuim) en proosten papa en mama respectievelijk met bier en witte wijn. Mooi einde van de dag. (Uiteindelijk hebben we van alle ontelbare excursies, tours en aktiviteiten aan geen enkele geld uitgegeven !).
Zodra we allevier wakker zijn, besluiten we in alle haast op te breken. Naar buiten zou alleen maar weer sandflies opleveren. Zonder ook maar de deur van de camper te openen zijn we binnen 10 minuten op pad. De geplande wandeling(en) naar watervalletjes en mooie meertjes onderweg, laten we om dezelfde reden ook maar achterwege.
De route over de Haast Pass is echt schitterend. Af en toe filmen we een stuk, maar dan nog krijg je niet alles wat je ziet in beeld. Vele éénbaans bruggen, steile afgronden, regenwoud, watervallen, vergezichten en uiteindelijk de Tasman zee.
Omdat we zonder ontbijt zijn gaan rijden, is koffie met iets lekkers, waar we erg naar uitkijken. In Haast Village, is maar één café open. Daar staat een grote bus voor, geen goed teken. Inderdaad een Hidden queue. Door naar de volgende.
Juist in dit deel van Nieuw Zeeland, komt er lange tijd geen volgende….na een mooi uitkijkpunt, Knights Point, en twee-en-half-uur verder doemt er uit het niets een café: Zalm Farm van lake Paringa op. Wat smaakt een kop koffie met panini met zalm gevuld, dan lekker.
Fox Glacier Village is de eindbestemming van vandaag. Ondertussen is het gaan regenen. Dat schijnt hier bijna altijd zo te zijn. Het houdt wel in dat je niet de mooie uitzichten van de Southern Alps kunt zien. Verder weinig last van de regen. De camping (Fox Glacier holiday Park) is ruim, schoon, voorzien van een leuke speeltuin, goede overdekte barbecue en zelfs Wireless Internet …..De vers gekochte zalm (van de zalm Farm in Lake Paringa) gaat op die barbecue, kinderen weer in familiebadkamer bad, wireless internet werkt weer niet.
Hoogtepunt van vandaag was de wandeling naar het einde van de Fox Glacier.
Deze goed te bereiken (hooguit half uurtje) ijsmassa is groot, koud en ijsblauw. Indrukwekkend. Helaas wil Fox Guided Tours ons niet meenemen op hun expedities. Nog drie jaartjes wachten, dan is Joek ook vijf jaar. Onderweg komen we nog DE mobiele slagerij uit Hari Hari tegen. Dus onze koelkast is weer gevuld met heerlijke tournedo’s, lamsvlees en dikke plakken ham. Zelfs Take eet hiervan mee. Jammie, dat wordt weer smullen komende dagen.
Afhankelijk van het weer gaan we morgen de wandeling rond Lake Matheson maken, dat ligt aan de weg naar Gillespies Beach. Ook een leuke bestemming voor daarna natuurlijk. Wie weet halen we Franz Joseph Glacier ook nog wel.
Arrowtown-Wanaka en sandfly’s, woensdag 26 maart ‘08
Stipt om tien uur vertrekken we van de camping.
In de herfst, dat is het hier inmiddels, is Arrowtown op zijn mooist. Het is een leuk goed bewaard oud Goldmining stadje. Met voor ons de leukste kinderspullen winkel van Nieuw zeeland tot nog toe. Meteen alvast een kadootje voor Take zijn verjaardag gekocht. Ondanks de relaxte sfeer door richting Wanaka. Omdat de jongens in slaap vallen, rijden we in een keer door naar Wanaka.
Nadat we alle eetgelegenheden, waar nog iets lekkers te krijgen is om half vier, gezien hadden, eten we uiteindelijk de lekkerste hamburgers met f rietjes van NZ (tot nog toe) bij Kai Whaka Pai. Voor de liefhebbers op te zoeken: www.kaiwanaka.co.nz
Mama en Joek gaan naar de dynosaurus speeltuin en kiezelstrand aan het meer. Om vijf uur rijden we pas door vanaf Wanaka richting Haast Pass. Wat een schitterende weg. Na iedere bocht zijn we weer verbaasd over de schoonheid van de natuur, en dat ondanks de laag hangende bewolking die geleidelijk ontstaat. Hoewel de jongens protesteren, inmiddels is het na zessen…, halen we Pleasant Flat Campingsite (van DOC). Een breeds uitzicht, lekker veel ruimte, weinig andere campers en zelfs een picnictafel. Joek zetten we alvast buiten, ….totdat we zien dat hij opgegeten wordt door Sandfly’s.
Net op tijd bedekken we ons lichaam en ook dat van Joek, met laarzen, broeken, sokken, hoeden en capuchons. Daarbij een flinke scheut Off (middel tegen Sandfly’s). In beweging blijven is de beste remedie om deze beesies van je af te houden. Toch lukt het ons om buiten te eten. Daarna snel naar binnen. Tot diep in de nacht zijn we bezig de lijken te bergen. Nu blijkt hoe handig de toilet in de camper is…..
Queenstown day, dinsdag 25 maart ‘08
Het schoonmaken van Take en Joek in de familiebadkamer gaat gepaard met een boel geschreeuw. Voorlopig zijn ze weer even schoon. Dan de was, kinderen opgesloten in de TV-kamer zodat mama de teksten voor de weblog bij kan werken. Lukt allemaal niet zo. Eindelijk om half twaalf aan fantastische koffie bij Patagonia aan de Harbour in Queenstown met heerlijke croissants, en overweldigende chocolade, terwijl de vogeltjes worden weggejaagd door de Hollandse steeds bruiner wordende Lokenberg mannetjes.
Even shoppen langs alle outdoor shops, en dat zijn er zo al vijf. Het is inmiddels weer strak blauwe lucht en een graadje of 25. Dat in tegenstelling tot de berichten uit NL, met sneeuw en lekker alle wegen vol file in de ochtendspits. Na een lange middagdut van Joek, die blijkbaar dit soort “rustmomenten” hard nodig heeft, kunnen we na het eten nog even een borrel halen in Queenstown downtown. Natuurlijk niet nadat we de speeltuin met uitzicht op het Lake Wakatipu hebben uitgeprobeerd. In de gezellige kroeg krijgen Take en Joek een fluffy (soort zoete melkschuim) en proosten papa en mama respectievelijk met bier en witte wijn. Mooi einde van de dag. (Uiteindelijk hebben we van alle ontelbare excursies, tours en aktiviteiten aan geen enkele geld uitgegeven !).
2e Paasdag, maandag 24 maart ‘08
Toch maar niet door naar Invercargill en Bluff. Maar dwars door Otago en Southland naar Queenstown. Een hele rit. Dus eerst op zoek naar koffie. Valt niet mee op een Public Holiday.
Eindelijk rijdt ook mama een stuk, het allerrustigste gedeelte op deze “zondag”. Geweldig om die truck door de mooi omgeving te loodsen. De kinderen slapen lekker en we koersen via Balclutha, langs Gore, door naar Kingston, een heel stuk over de de Presidential Highway, (van Clinton naar Gore :)) Daar zien we uit het niets de Kingston Flyer verschijnen, de stoomtrein. Ik spring uit de auto en maak een mooie foto. Zo, ook weer klaar. Het ritje in de stoomtrein doen we wel van Hoorn naar Medemblik.
In Queenstown zakt mijn humeur naar een dieptepunt als de camperplaatsen weer zijn zoals op een parkeerplaatsen bij de AH. Als dan ook nog de speeltuin een verderop gelegen openbare klein speeltuintje blijkt te zijn, kan ik mijn teleurstelling niet verbergen. Het is duidelijk, op deze camping moet je alleen slapen.
De deal is dat we na het gebruik van internet (papa) en toch de speeltuin (maakt de kinderen niet uit, speeltuin = speeltuin), uit eten gaan. Bij Lone Star liggen Take en Joek even later op de grond met speelgoed te spelen, terwijl papa en mama een glaasje wijn nuttigen. Dit zijn handige adressen van Kroost en Co. En het eten is nog lekker ook. Een heerlijk einde van een lange reisdag.
1e Paasdag, Zondag 23 maart ‘08
Eerst in de file voor de dump; voor de volledigheid, een camper zo groot als een bus moet nog even 800 liter greywater lozen. Take en Joek spelen ondertussen op de trampoline.
We zetten koers naar de Caitlins, zo’n twee uurtjes rijden.
Ware het niet dat de tourdirector Kaka Point en Nugget Point nog wil aandoen. Daar zouden nl de zeehondjes, pinquins en andere bijzondere volgens te zien zijn. Uiteindelijk zien we een grote zeehond vlakbij Kaka Point op het strand liggen. Of was het nou een zeeleeuw ??? We checken het wel als we de foto’s bekijken.
Ondertussen rijden we op dirt road en we besluiten acuut on te keren. Dit gaat te lang duren met een gangetje van 8 km per uur.
De Parakaunui Falls zijn druk bezocht, en maar 10 minuten lopen. Altijd leuk om te zien, niet spectaculair (in de herfst ?). We maken meer foto’s van de kinderen die het laatste stuk lopen dan van de hele waterval zelf.
Door naar de DOC campsite aan de Parakaunui Bay. Er wordt heel wat van verwacht. Ongerepte natuur, rust, weinig voorzieningen. Nou, dat van de voorzieningen klopt; er is een wc boven op een beerput. En wat rust betreft overtreft het alle verwachtingen; overal staan tenten, auto’s, een paar campers, in de zee liggen tientallen surfers te wachten op de mooiste golven. Op het strand rijdt een motor af en aan. Mmmm, even omschakelen. Achteraf blijkt het een mooi paasweekend te zijn, waarin de surfdudes hun kans schoon zien. Het is gewoon gezellig ’s avonds met kampvuren en gitaarmuziek. Gewoonlijk is het hier een stuk rustiger. De zonsondergang is geweldig mooi. (zo horen we van ervaren surfdudes)
Op zich is een DOC campsite voor herhaling vatbaar. Wij hebben tenslotte alle voorzieningen bij ons. Ook al is er dan geen stroom, het licht kan aan, de koelkast blijft koud, er is een gasfornuis, de tv is te gebruiken als video (via de mediaspeler of de foto’s/film bekijken). Zelfs ’s ochtends kunnen we de kou verdrijven met de verwarming. Wel zuinig doen, anders kunnen we onze truck niet meer starten.
We zetten koers naar de Caitlins, zo’n twee uurtjes rijden.
Ware het niet dat de tourdirector Kaka Point en Nugget Point nog wil aandoen. Daar zouden nl de zeehondjes, pinquins en andere bijzondere volgens te zien zijn. Uiteindelijk zien we een grote zeehond vlakbij Kaka Point op het strand liggen. Of was het nou een zeeleeuw ??? We checken het wel als we de foto’s bekijken.
Ondertussen rijden we op dirt road en we besluiten acuut on te keren. Dit gaat te lang duren met een gangetje van 8 km per uur.
De Parakaunui Falls zijn druk bezocht, en maar 10 minuten lopen. Altijd leuk om te zien, niet spectaculair (in de herfst ?). We maken meer foto’s van de kinderen die het laatste stuk lopen dan van de hele waterval zelf.
Door naar de DOC campsite aan de Parakaunui Bay. Er wordt heel wat van verwacht. Ongerepte natuur, rust, weinig voorzieningen. Nou, dat van de voorzieningen klopt; er is een wc boven op een beerput. En wat rust betreft overtreft het alle verwachtingen; overal staan tenten, auto’s, een paar campers, in de zee liggen tientallen surfers te wachten op de mooiste golven. Op het strand rijdt een motor af en aan. Mmmm, even omschakelen. Achteraf blijkt het een mooi paasweekend te zijn, waarin de surfdudes hun kans schoon zien. Het is gewoon gezellig ’s avonds met kampvuren en gitaarmuziek. Gewoonlijk is het hier een stuk rustiger. De zonsondergang is geweldig mooi. (zo horen we van ervaren surfdudes)
Op zich is een DOC campsite voor herhaling vatbaar. Wij hebben tenslotte alle voorzieningen bij ons. Ook al is er dan geen stroom, het licht kan aan, de koelkast blijft koud, er is een gasfornuis, de tv is te gebruiken als video (via de mediaspeler of de foto’s/film bekijken). Zelfs ’s ochtends kunnen we de kou verdrijven met de verwarming. Wel zuinig doen, anders kunnen we onze truck niet meer starten.
Dunedin “Baldwin Street” , zaterdag 22 maart ’08
Tour de Dunedin, begint bij het station van Dunedin, dat één van de mooiste oude gebouwen van Nieuw Zeeland is.
Daarna achter Joek aan, door het Settlers Museum gerend. Leuk museum om te bezoeken, tenminste dat wat ik ervan gezien heb. Na de koffie op het Octagon, het centrale achthoekige plein van Dunedin, naar George street = winkelstraat.
In hoog tempo struinen we de winkels af. Dan is het tijd voor de broodnodige speeltuin. Het doel zijn de botanische tuinen, die blijken verder weg dan gedacht.
We hebben veel trek in de lunch maar helaas krijgen we hier het slechtste broodje ooit gegeten, de lunchroom heet Croqs&Crepes of zoiets. En ook nog eens geen speeltuin in zicht….
Uiteindelijk passeren we die dan toch op weg naar het steilste straatje van de wereld. Baldwin street is nog eens een 20 minuten verder. Ons humeur daalt. Maar ondanks dat we behoorlijk moe gelopen zijn, bestijgen we dan toch het idioot stijle straatje. En daar krijg je dan weer een kick van.
Pffffff, we hebben het certificaat verdient.
Met de taxi laten we ons terug brengen naar St. Kilda. Onderweg springt mama samen met de buggy bij de supermarkt uit de taxi. Handig met zo’n kinderwagen de broodnodige boodschappen vervoeren.... Toch weer 20 minuten terug naar de camping. Genoeg gelopen vandaag.
Daarna achter Joek aan, door het Settlers Museum gerend. Leuk museum om te bezoeken, tenminste dat wat ik ervan gezien heb. Na de koffie op het Octagon, het centrale achthoekige plein van Dunedin, naar George street = winkelstraat.
In hoog tempo struinen we de winkels af. Dan is het tijd voor de broodnodige speeltuin. Het doel zijn de botanische tuinen, die blijken verder weg dan gedacht.
We hebben veel trek in de lunch maar helaas krijgen we hier het slechtste broodje ooit gegeten, de lunchroom heet Croqs&Crepes of zoiets. En ook nog eens geen speeltuin in zicht….
Uiteindelijk passeren we die dan toch op weg naar het steilste straatje van de wereld. Baldwin street is nog eens een 20 minuten verder. Ons humeur daalt. Maar ondanks dat we behoorlijk moe gelopen zijn, bestijgen we dan toch het idioot stijle straatje. En daar krijg je dan weer een kick van.
Pffffff, we hebben het certificaat verdient.
Met de taxi laten we ons terug brengen naar St. Kilda. Onderweg springt mama samen met de buggy bij de supermarkt uit de taxi. Handig met zo’n kinderwagen de broodnodige boodschappen vervoeren.... Toch weer 20 minuten terug naar de camping. Genoeg gelopen vandaag.
Op dit moment zitten we in Fox Glacier!
Hier hebben we weer even internet, aan de westkust,
Ja daar waar je al die Sandflies hebt! Wat een @%^beestjes.
Ik zal nu de berichten van Pasen online zetten :)
Ja daar waar je al die Sandflies hebt! Wat een @%^beestjes.
Ik zal nu de berichten van Pasen online zetten :)
maandag 24 maart 2008
Het is jammer dat men hier internettechnisch nog niet helemaal up and running zijn. Het is er wel, maar, zeg maar, zoals het er ook was in 2000 in NL... :)
Foto's uploaden gaat nog niet van deze computer, maar er wordt aan een oplossing gewerkt.
Er is hier dan ook zo veel te zien! :)
Wat betreft de telefoon...... Soms kan je die heel goed gebruiken om de camper wat hoger te zetten als je ergens aan het strand kampeert.... maar dat is dan ook alles.
Foto's uploaden gaat nog niet van deze computer, maar er wordt aan een oplossing gewerkt.
Er is hier dan ook zo veel te zien! :)
Wat betreft de telefoon...... Soms kan je die heel goed gebruiken om de camper wat hoger te zetten als je ergens aan het strand kampeert.... maar dat is dan ook alles.
Goede vrijdag, Pinguinday, 21 maart 2008
Voor negenen rijden we de tegenvallende camping af. Het is extreem rustig op de weg. Is hier geen spits dan op vrijdag ? Als we het centrum van Dunedin naderen, het octagon, bedenken we pas dat het goede vrijdag is…..In NZ is dat een public Holiday. Kortom……we wijzigen acuut het plan en rijden door naar Dunedin Holiday Park aan St. Kilda Beach (ten zuiden van Dunedin). Handig blijkt om dit vroeg op de dag te doen (half tien inmiddels) omdat de kiwi’s hier Paasvakantie hebben.
Otago Peninsula wordt de bestemming vandaag. Op naar de pinguïns op Pinguïn Beach. De Albatrossen zien we de volgende keer wel. Na een uitleg over de Yellow-Eyed-pinguïn, gaan we met een bus naar het reserve. Daar moeten we stil zijn om de pinguïns te kunnen zien….tja, hoe laat je Joek stil zijn ? Allebei de mannen gaan mee in de rugdragers. Een voorraad koekjes mee en hopen dat het goed gaat.
Echt geweldig wat de mensen hier hebben neergezet. Een soort loopgraven en kijkhutten op een berg aan een baai, zodat de pinguïns zo min mogelijk gestoord worden. Alle pinguïns hebben een naam en al de paartjes hebben een eigen territorium. We zien in de baai ook nog zeehonden die in en uit de zee komen. Joek houdt zich redelijk. Af en toe neem ik even een andere gang om de pinguïns niet weg te jagen. Weer een fantastisch ervaring.
In Portobello, bij de Happy Hens (!?) langs het water, is een enorm leuke speeltuin. Take rent achter alle grote jongens aan en vermaakt prima. Joek probeert natuurlijk weer de hoogste glijbaan maar kan verder veilig zijn gang gaan. Papa heeft een heerlijke lunch gemaakt van verse gerookte zalm, toast en witte wijn. Dat kan slechter. Na een uurtje of twee zijn de jongens doodop en vallen in de auto in slaap. Pas om half zes worden ze wakker in het grote bed in de camper.
Inmiddels is er naast ons een gigantische caravan (nog langer dan onze camper = >6,5 m.)komen staan, moet er ook nog een gloednieuweToyota four-weel drive naast. Weinig ruimte over voor ons. Morgen zullen ze de auto wel ergens anders zetten zodra ze de twee kleine Hollandse slopertjes zien! Zo gaat dat op een camping…
Om kwart over zes laden we de jongens in de rugdragers voor een wandeling over het strand. Het waait erg hard, de lucht is donker (regenwolken) en er is dan ook verder niemand op het strand. We lopen meer dan een half uur schuin tegen de wind in naar St. Clair. Daar is het eerste het beste restaurant genaamd Salt de plek waar we heerlijk genieten van een nieuw zeelandse maaltijd. Een plek om te onthouden. Wat een dag weer.
Moeraki Boulders, 20 maart 2008
Nog voor negen uur zijn we vertrokken naar de oostkust via Omarama naar Moeraki. Tom Tom heeft zo zijn eigen idee over de route. We belanden op een dirt route en doen Maaikes geliefde Oamaru niet aan….Take en Joek slapen bijna de hele reis van ruim twee-en-half uur. Kan mama lekker voorin zitten.
De Moeraki Boulders zijn grote ronde stenen, door erosie zo gevormd, die in de branding liggen. Een mooie plek om het strand te verkennen. Tegen alle verwachtingen in vindt Take de zee geweldig. De toeristische bezienswaardigheden ziet ie verder niet, maar hij laat zich gewoon door de golven nat maken. Joek daarentegen trekt zijn benen zelfs op in de rugdrager uit angst voor de golven. Maar we hebben nog heel wat strandjes te gaan, hij zal er nog wel aan wennen.
Deze bezienswaardigheid kunnen we ook weer afvinken.
Op naar Dunedin. We hebben gekozen voor het Top 10 Holiday Park is omdat het centrum van Dunedin maar 2,5 km vanaf de camping is. Echter de plekken zijn klein, je staat hutjemutje naast elkaar. Maar er is wel een verwarmd klein zwembad en een grote family badkamer. De speeltuin moet ik ook niet vergeten in opdracht van Take en Joek.
De Moeraki Boulders zijn grote ronde stenen, door erosie zo gevormd, die in de branding liggen. Een mooie plek om het strand te verkennen. Tegen alle verwachtingen in vindt Take de zee geweldig. De toeristische bezienswaardigheden ziet ie verder niet, maar hij laat zich gewoon door de golven nat maken. Joek daarentegen trekt zijn benen zelfs op in de rugdrager uit angst voor de golven. Maar we hebben nog heel wat strandjes te gaan, hij zal er nog wel aan wennen.
Deze bezienswaardigheid kunnen we ook weer afvinken.
Op naar Dunedin. We hebben gekozen voor het Top 10 Holiday Park is omdat het centrum van Dunedin maar 2,5 km vanaf de camping is. Echter de plekken zijn klein, je staat hutjemutje naast elkaar. Maar er is wel een verwarmd klein zwembad en een grote family badkamer. De speeltuin moet ik ook niet vergeten in opdracht van Take en Joek.
Helicoptertje in de hitte, 19 maart 2008
We zijn vlakbij de Mount Cook, met 3754m. de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Dat vraagt om een uitdinging natuurlijk. Van alle vliegmogelijkheden, kiezen wij voor de helicopter. Ten eerste vliegen we niet zo vaak in een heli en daarbij lijkt het ons dat de kinderen hierin meer zien dan in een klein vliegtuigje. Nu al begint het adrenaline gehalte in ons bloed te stijgen….over een uur mogen we de lucht in. Omdat we nog 20 minuten moeten rijden, gaan we snel even langs de “Church of the good Shepherd” en het beeld van de Bordercollie dat staat voor de hond die de schapenfokkers in dit gebied gebruiken om de schapen bijeen te jagen. Snel een foto en op weg naar de Zalm Farm waar de heli vandaan vertrekt.
Met een ongelooflijk lawaai komt de heli aanvliegen. Vol adrenaline duwen we Take en Joek, ondertussen met trillende lipjes, de helicopter in. Dan moeten ze ook nog in de gordel en een koptelefoon op in verband met het lawaai. Dat vinden ze niet leuk (understatement). Als we eenmaal vliegen geven ze zich over . Wij genieten met volle teugen; wat gaaf! Uiteindelijk landen we op een sneeuwveld, en mogen we uitstappen.
Fotootje van de helicopter en hop daar gaan we weer de lucht in. Vanuit de lucht hebben we een schitterend uitzicht over Lake Pukaki en de dalen daaromheen. Na 35 minuten landen we weer op het veldje bij de Zalm Farm. Een ervaring rijker.
Nastuiterend van de adrenaline, voeren we de zalm. Natuurlijk kopen we die vervolgens ook in voor het avondeten, en rijden we door naar Twizel. Ondertussen is het bloody hot. Het blijkt 32-38 graden te zijn. Om 18 uur ’s avonds is dan pas het warmste moment van de dag…Pfff, daar word je wel rustig van.
We zoeken een schaduwrijke camping op, vlakbij meer Ruaniwhana. Hier is het zo rustig dat Take en zelfs Joek lekker rond kunnen struinen. Ze spelen met water, dennenappels, stokken en stenen. Wij zitten uitgeput in de schaduw. Op het heetst van de dag, zes uur ’s avonds, slenteren we naar het meer om te borrelen. Ook hier vermaken de mannetjes zich kostelijk.
Als klap op de helicopter eten we verse zalm van de barbecue, met onze favoriete mais en natuurlijk tricolore pasta en een glaasje nieuw zeelandse chardonnay wine. Mmmmmm, dit is genieten.
Canterbury & Mackenzie land, 18 maart 2008
Een drukke dag geweest vandaag. Al vroeg uit de veren, alles ingepakt, tegelijkertijd achter Joek aan gerend over het hele camping terrein. Dan voor het eerst langs de Dump, ofwel afvalwater dumpen net zoals het chemisch toilet. Mmmm, niet teveel over nadenken. Onze kiwi buurman, vroeg langs zijn neus weg of ook het water gevuld moest ?? Oh, ja… En weer hij was het die subtiel wees naar het nog loshangende hendel van het afvalwaterpijpje….oh, ja…..nu weten we in ieder geval hoe het werkt. Voor de volledigheid nog even getankt, en we nu echt op pad gaan.
Volgende uitdaging is een parkeerplaats in Christchurch. Dan is zo’n 6-persoons camper best groot! Het beste plaatsje dat we vonden was voor maximaal 2 uur. In volle vaart dus naar het Cathedral square. Eerst missie was een internetaansluiting om eindelijk weer eens bij te schrijven op de weblog. Dat is dus gelukt. Terwijl Gordon hiermee bezig was, rende mama Maaike over het hele plein heen en weer, zelfs tot in de Cathedral. Fit blijven we in ieder geval. Ontspannen? Nou nee.
Nadat de mevrouw met saxofoon niet meer interessant was, kregen de mannen het grote schaakspel in het oog. Dat was geweldig. Niet de artiesten op het plein maar de Lokenberg mannen trokken alle aandacht . Binnen een paar minuten waren er wel acht japanners foto’s aan het maken van de jongens die met de schaakstukken aan het slepen/spelen waren. Ze vroegen wel beleefd toestemming !? Uitgeput aan de koffie en terug langs de Avon naar de camper.
Volgens TomTom duurt de rit van 230 km. naar Lake Tekapo, via Geraldine, ongeveer drie en half uur. Joek slaapt weinig en vindt het maar niets om zo lang vast (!) in zijn stoel te zitten. Het is ook erg warm. En dat zijn we vanuit de Nederlandse winter niet gewend. In Geraldine Domain, is een erg leuke speeltuin. Iedereen komt bij en hop daar gaan we weer verder. Het landschap veranderd in droog en dorre bergen. Het azuurblauwe water van Lake Takepo komt in zicht rond vijf uur. Wauw wat een uitzicht.
Volgende uitdaging is een parkeerplaats in Christchurch. Dan is zo’n 6-persoons camper best groot! Het beste plaatsje dat we vonden was voor maximaal 2 uur. In volle vaart dus naar het Cathedral square. Eerst missie was een internetaansluiting om eindelijk weer eens bij te schrijven op de weblog. Dat is dus gelukt. Terwijl Gordon hiermee bezig was, rende mama Maaike over het hele plein heen en weer, zelfs tot in de Cathedral. Fit blijven we in ieder geval. Ontspannen? Nou nee.
Nadat de mevrouw met saxofoon niet meer interessant was, kregen de mannen het grote schaakspel in het oog. Dat was geweldig. Niet de artiesten op het plein maar de Lokenberg mannen trokken alle aandacht . Binnen een paar minuten waren er wel acht japanners foto’s aan het maken van de jongens die met de schaakstukken aan het slepen/spelen waren. Ze vroegen wel beleefd toestemming !? Uitgeput aan de koffie en terug langs de Avon naar de camper.
Volgens TomTom duurt de rit van 230 km. naar Lake Tekapo, via Geraldine, ongeveer drie en half uur. Joek slaapt weinig en vindt het maar niets om zo lang vast (!) in zijn stoel te zitten. Het is ook erg warm. En dat zijn we vanuit de Nederlandse winter niet gewend. In Geraldine Domain, is een erg leuke speeltuin. Iedereen komt bij en hop daar gaan we weer verder. Het landschap veranderd in droog en dorre bergen. Het azuurblauwe water van Lake Takepo komt in zicht rond vijf uur. Wauw wat een uitzicht.
donderdag 20 maart 2008
Morgen!!!
Morgen komen er weer verse teksten op de blog.
Gisteren was het gewoon te warm nog te computeren, we waren op, zijn vroeg gaan slapen.
Vandaag weer een stuk gereden en nu even alle mail enzo aan het wegwerken.
Het is overigens erg LEUK al jullie reacties te lezen!
Ga zo door:)
Wij hebben het in iedergeval enorm naar ons zin hier, en zien dagelijks uitzichten die je eigenlijk alleen maar in de film ziet!
Oja, en als je dan ook nog eens The Lord of the Rings hebt gelezen, dan kan je hier eindeloos wegdromen! :)
Nu weer even verder met de mail!
tot morgen weer!
Gisteren was het gewoon te warm nog te computeren, we waren op, zijn vroeg gaan slapen.
Vandaag weer een stuk gereden en nu even alle mail enzo aan het wegwerken.
Het is overigens erg LEUK al jullie reacties te lezen!
Ga zo door:)
Wij hebben het in iedergeval enorm naar ons zin hier, en zien dagelijks uitzichten die je eigenlijk alleen maar in de film ziet!
Oja, en als je dan ook nog eens The Lord of the Rings hebt gelezen, dan kan je hier eindeloos wegdromen! :)
Nu weer even verder met de mail!
tot morgen weer!
maandag 17 maart 2008
Christchurch?
Joek is toe aan een rustdag. We blijven rond het Holiday Park. Na het uitgebreide middagslapen naar het (verwarmde) zwembad(je), daarna verder trainen op het springkussen of wel de "springmachine" en ploeteren in het zand. Papa gaat gesprekken voeren.
Tijdens het eten klaarmaken staan de mannen bij de openbare gratis electrische barbecue. Mama steelt de show met het klaarmaken van de maiskolven. Iedereen kijkt toch geïnteresseerd op als je twee maiskolven met blad eromheen zo in de magnatron legt voor 3 minuten. Er ontploft niets, het enige wat gebeurt is dat de mais lekker gaar wordt en heerlijk smaakt. Tip voor in NL misschien, gebruik dan wel de lekkere NZ-maiskolven...
Er blijkt een slaapritueel ontstaan. Ongelooflijk maar waar, Joek gaat gewoon liggen in zijn Nomad tentbedje en valt in slaap. Wat doen we thuis dan toch verkeerd? Take valt spelend in slaap in zijn eigen hoge slaap”kamer”.
Morgen gaan we Christchurch verkennen, en in de middag al door naar Lake Tekapo. Dat is zo’n 330 km, oftewel vier uur rijden. Ben benieuwd of we het halen.
Daarna zal de reis vervolgd worden richting Twizzel,dan terug naar de oostkust richting Oamaru, en Dunedin.
Tijdens het eten klaarmaken staan de mannen bij de openbare gratis electrische barbecue. Mama steelt de show met het klaarmaken van de maiskolven. Iedereen kijkt toch geïnteresseerd op als je twee maiskolven met blad eromheen zo in de magnatron legt voor 3 minuten. Er ontploft niets, het enige wat gebeurt is dat de mais lekker gaar wordt en heerlijk smaakt. Tip voor in NL misschien, gebruik dan wel de lekkere NZ-maiskolven...
Er blijkt een slaapritueel ontstaan. Ongelooflijk maar waar, Joek gaat gewoon liggen in zijn Nomad tentbedje en valt in slaap. Wat doen we thuis dan toch verkeerd? Take valt spelend in slaap in zijn eigen hoge slaap”kamer”.
Morgen gaan we Christchurch verkennen, en in de middag al door naar Lake Tekapo. Dat is zo’n 330 km, oftewel vier uur rijden. Ben benieuwd of we het halen.
Daarna zal de reis vervolgd worden richting Twizzel,dan terug naar de oostkust richting Oamaru, en Dunedin.
Antartica
Zondag zijn we bij de blauwe pinguins op bezoek geweest. Deze kleine vogels leven helemaal op de Zuidpool, maar ook in Christchurch, naast het vliegveld. Dat is natuurlijk handig, want zelf vliegen kunnen ze niet...
In het Antartic Centre, waar we waren, hebben we een heuse sneeuwstorm mogen beleven... best spannend en koud.
Na de shopping, en een afgekeurde camperpark in het centrum van Christchurch, landen we eindelijk op weer een Top 10 Holiday Park, met een ware Camper Drive Through. Hoewel rijden met onze “truck” prima gaat (papa als bestuurder dan), het achteruit inparkeren op ons aangewezen plekje lukt gewoon (nog) niet. Maar uiteindelijk staat ons huis toch en gaan we springen op het luchtkussen. Take vindt het geweldig. De rest van de uitgebreide speeltuin komt morgen wel. Na een bad in de familybadkamer, een ander voordeel van dit toch wel ongezellige terrein, is de dag alweer om.
's Avond eindelijk de nieuwbakken ouders van neefje Willem gesproken. Hebben we hier speciaal een NZ-telefoon, is er wel erg weinig berei...en ver van de grote stad zijn we nog niet eens geweest.
Over internet hebben we het helemaal nog maar niet (totdat jullie dit lezen is het in ieder geval nog niet gelukt wireless te internetten...)
Akaroa
Mooi weertje, graadje of 24 Celc. Plekje tussen alle andere campers. Tijdens het eten koken in de camper is het zoeken naar alles wat je nodig hebt, met al de kastjes en vakjes. Dan de grote wisseltruc van banken, kussens en gordijntjes van de camper om voor alle vier een comfortabel bedje te creeren.
Joek zijn eigen bed, Take zijn eigen bed boven de bestuurders cabine met vangnet, en natuurlijk voor papa en mama ook een mooi groot bed achterin de camper. Ideaal is het gordijn dat de “slaapkamers” van de jongens af scheidt van de rest. Kunnen wij ’s avonds rustig zitten met muziekje en tv, terwijl de keuken /toilet gewoon te gebruiken zijn.
Langzamerhand begint de jetlag te verdwijnen; we zijn dan nog wel wakker ’s nachts maar vallen toch weer snel in slaap.
Zaterdag staat in het teken van water. De boottocht op zoek naar Hector dolfijnen en zeehonden is geweldig.
We zien ongelooflijk veel dolfijnen, zelfs Joek kan ze volgen. Ook de eerste (?) zeehonden gezien.
Met allebei de jongens in de rugdrager verkennen we Akaroa en klimmen weer terug op de heuvel waar de camper staat. Wel zweten met dit mooie weer (helder blauwe lucht, wat bevolking en wederom 24 graden.)
Op de camping ontdekt Take een zwembad, onverwarmd weliswaar maar met pierebad. Sinds Kuala Lumpur vindt hij een zwembad super interessant. Dus zwembroek halen, ijskoude water in. De rest van de familie houdt het bij pootje baden.
Als afsluiting van de dag eten we lamsvlees op de barbecue. Vlakbij de centrale keuken. Gezellig in gesprek met andere reizende families. Toch interessant andere kinderen, ook al spreken die een andere taal. Het eten is heerlijk. De jongens vallen uitgeput in slaap.
Joek zijn eigen bed, Take zijn eigen bed boven de bestuurders cabine met vangnet, en natuurlijk voor papa en mama ook een mooi groot bed achterin de camper. Ideaal is het gordijn dat de “slaapkamers” van de jongens af scheidt van de rest. Kunnen wij ’s avonds rustig zitten met muziekje en tv, terwijl de keuken /toilet gewoon te gebruiken zijn.
Langzamerhand begint de jetlag te verdwijnen; we zijn dan nog wel wakker ’s nachts maar vallen toch weer snel in slaap.
Zaterdag staat in het teken van water. De boottocht op zoek naar Hector dolfijnen en zeehonden is geweldig.
We zien ongelooflijk veel dolfijnen, zelfs Joek kan ze volgen. Ook de eerste (?) zeehonden gezien.
Met allebei de jongens in de rugdrager verkennen we Akaroa en klimmen weer terug op de heuvel waar de camper staat. Wel zweten met dit mooie weer (helder blauwe lucht, wat bevolking en wederom 24 graden.)
Op de camping ontdekt Take een zwembad, onverwarmd weliswaar maar met pierebad. Sinds Kuala Lumpur vindt hij een zwembad super interessant. Dus zwembroek halen, ijskoude water in. De rest van de familie houdt het bij pootje baden.
Als afsluiting van de dag eten we lamsvlees op de barbecue. Vlakbij de centrale keuken. Gezellig in gesprek met andere reizende families. Toch interessant andere kinderen, ook al spreken die een andere taal. Het eten is heerlijk. De jongens vallen uitgeput in slaap.
Vrijdag week 1
De dag staat in het teken van de reis naar Christchurch. De nacht is aardig goed gegaan, alleen maar van 3 tot 4 even wakker geweest met z’n allen, yeah cool :)
Om 8 uur werden van het hotel opgehaald en naar Auckland Airport gereden. En jawel, ook in NZ is er file… Met 20 minuten vertraging, op tijd, op het vliegveld. De vlucht naar Christchurch is ongeveer net zo lang als van Amsterdam naar Londen, omhoog, vliegen, omlaag, landen. Nog net tijd voor een kop koffie aan boord.
De jongens raken er aardig aan gewend aan dat gevlieg. Joek schreeuwt bij opstijgen de boel bij elkaar, maar bij landen is het al oké. Take zegt alleen nog maar, We gaan hard hè, papa?!
Eenmaal aangekomen in Christchurch worden we opgehaald door de meneer van de camper verhuur, Pacific Horizon. De uitleg die we daar krijgen over de verzekering, de camper en toebehoren is werkelijk in een recordtijd gegeven. Dan toch prettig dat je wat vaker Engels hebt gehoord om zo nog enigszins iets met dat touw te doen... Oja vastknopen ergens aan.. .
Om 15 uur zitten we dan eindelijk in de camper. Een mega luxe nieuwe grote camper, compleet met magnetron, douche, toilet, gasfornuis, verwarming, oven, koelkast, vriezer en jawel een flat screen met dvd speler... Wat nou kamperen!
Off we go. Take is door het dolle heen, mag ie ook nog voorin naast papa (of mama als die rijdt) zitten. Na het boodschappen doen, valt ie meteen in slaap.
Om 17 uur komen we aan in Akaroa.
Rust.
De vakantie gaat nu echt beginnen.
zondag 16 maart 2008
Een heel kort berichtje
Vandaag, zondag 16 maart zijn we weer in Christchurch beland. Morgen heeft papa hier twee afspraken met locale headhunters, ff netwerken :).
Op de laptop staan mooie blogpostings, maar die zullen waarschijnlijk morgen live gaan.
De computers op de camping zijn erg afgeschermd, maar dit lukt nog net even.
Morgen meer!
Alles gaat hier nog tip top, en het weer is ook super !
Op de laptop staan mooie blogpostings, maar die zullen waarschijnlijk morgen live gaan.
De computers op de camping zijn erg afgeschermd, maar dit lukt nog net even.
Morgen meer!
Alles gaat hier nog tip top, en het weer is ook super !
donderdag 13 maart 2008
Internet + Bellen vanuit New Zealand
Internet
We moesten natuurlijk eerst even luiers kopen voor Joek, die waren nl. op. Verder zijn we ook op zoek gegaan naar een schappelijke en eenvoudige manier van communicatie met Europe. En gevonden. Nix geen snelle internet wifi kaarten nee, gewoon old school internet cafe of Wifi hotspots. Duurste is momenteel 2,50 per uur. Luxe oplossing is een Wifi internet kaart voor Laptop: á 500,- NZdollars en langdurig contract bij Telecom… laat maar.
Bellen
Bellen met Nederlandse Tmobile simcard kost 2,25 Euro per minuut, gebeld worden 1 euro per minuut. Maar het kan ook anders:
Bellen vanuit New Zealand, met Vodafone… Die zijn hier dé provider, de andere is Telecom.
Verschil onderling, Vodafone bijna complete dekking en bieden de mogelijkheid een telefoon met simcard te huren voor de tijd dat je hier bent. Je komt Vodafone al meteen op het vliegveld tegen. Heb je een simlock vrij toestel, dan kun je hier gewoon een NZ simcard huren, of prepaid aanschaffen. Vodafone Tarief bij 2 maanden incl 100 belminuten is 39,90 NZdollar per maand (lees ongeveer 20 Euro). Schaf daarbij een Easycall prepaid Phone card aan, vanaf 5 NZdollar, en een telefoontje naar Nederland kost je 7 NZdollar cent per minuut + het gebruik van uw mobiele telefoon. Ofwel slechts 46,9 NZdollar cent per minuut.
Gebeld worden op dit nummer is gratis! Dus bel ons: +64-21-615-196 :)
Kuala Lumpur - Auckland
Onwerkelijk om na een eerste vlucht van ruim 11 uur, een tussenstop van 15 uur in een luxe hotel, opnieuw in het vliegtuig te stappen voor nog eens 9 en half uur. De jongens nemen het voor lief en settelen gewoon opnieuw in de beperkte ruimte. Dankzij een wisseling van zitplaatsen bij het inchecken door een onervaren medewerkster, hebben we twee plaatsen bij vooraan (waar later bassinet geplaats wordt) en drie plaatsen de rij erachter. Ideaal blijkt, wanneer Take daar lekker languit een uurtje of twee slaapt. Joek heeft zijn eigen mandje en slaapt daarin twee keer een paar uur. Wij slapen nauwelijks. Maar films hebben we ook niet gezien …! Wat hebben we dan al die uren gedaan ?
De eerste indruk van Nieuw Zeeland is felle zon, heerlijke temperatuur en lekker briesje. Het Hotel geeft ons de ruimte om bij te komen van het reizen door verschillende tijdzones en beperking van bewegingsvrijheid. Het uitzicht vanaf de zestiende verdieping is indrukwekkend, al die auto’s beneden en Bob de Bouwers. Wij zien de Skytower. ’s Avonds wandelen we naar de Harbour, eten bij de Mexican en nemen de bus terug. De kinderen zijn uitgelaten en moe.
Van 2 tot half vier (AM !) eten we creamcrackers, kijken TV en maken mooie tekeningen voor dit “nieuwe huis”. Toch maar weer slapen, ontbijt is pas vanaf 7 uur… Dan bellen we om half acht (NZ tijd) even snel naar de ouders, blijkt neefje Willem geboren ! Even checken op welke datum dat dan precies was.
Inmiddels een beetje bijgekomen van de jetlag hebben we een behoorlijk stuk gelopen door Auckland, althans dat gevoel hebben we nu…. Een behoorlijk stuk heb je hier al snel gelopen daar de wegen hier een stijgingspercentage van, wat zal ik zeggen, veel procent hebben. Stijl dus.
dinsdag 11 maart 2008
Tussenstop op Kuala Lumpur
De eerste vlucht ging GOED, Take en Joek hebben zich keurig gedragen. Joek kan prima slapen in de bassinette, en Take houdt zich goed wakker en speelt veel memory op de computer.
Papa en mama, krijgen geen oog dicht, mag niet van de kinderen.
Tussen de 2 lange vluchten door mochten we vandaag( of is het morgen, of gisteren, of eh...) 15 uur van Kuala Lumpur genieten. We hebben er 5 uur geslapen en 2 uur aan het zwembad gelegen, de rest van de tijd niets gedaan.
Nu klaar voor vertrek, maar ja, deze computer staat hier op airport KUL is natuurlijk niet op onopgemerkt aan voorbij te gaan.
Nog even 11 vliegen, tot dan!
Papa en mama, krijgen geen oog dicht, mag niet van de kinderen.
Tussen de 2 lange vluchten door mochten we vandaag( of is het morgen, of gisteren, of eh...) 15 uur van Kuala Lumpur genieten. We hebben er 5 uur geslapen en 2 uur aan het zwembad gelegen, de rest van de tijd niets gedaan.
Nu klaar voor vertrek, maar ja, deze computer staat hier op airport KUL is natuurlijk niet op onopgemerkt aan voorbij te gaan.
Nog even 11 vliegen, tot dan!
zondag 9 maart 2008
Op de vooravond van het vertrek
Het ziet er naar uit dat alles nu toch eindelijk ingepakt is.Dit is't resultaat.
Maar zoals altijd, morgen weten we pas echt wat er meegaat.
En over 48 uur als we landen in Auckland, dan weten we pas echt wat er ook allemaal is meegekomen.
Tot die tijd moeten we het hier mee doen.
2x handbagage, 1x speelgoedtas en oja, niet vergeten de buggy.
Op dit moment is het half 11 's avonds en de klus is geklaard. Afscheid van de buren genomen, alle stekkers los, gas uit. Nu nog even een goed slapen en dan kan de reis wat ons betreft gaan beginnen.
Misschien kunnen we dinsdag nog even vanuit het zwembad in Kuala Lumpur updaten anders wordt het vanuit Auckland op woensdag!
zaterdag 8 maart 2008
Inpakken
Vandaag is de dag dat alles ingepakt wordt, zo hebben we morgen nog een rustige dag alvorens we 2 dagen in het vliegtuig gaan zitten.
De reis begint maandag om 8 uur.
Taxi naar Schiphol, inchecken en hopen op een relaxte plek in het vliegtuig. Vervolgens een paar uurtjes hangjongere spelen op het vliegveld... Om 11.30 vertrekken we dan echt.
's nachts rond 01.00 uur landen we dan in Kuala Lumpur waar we 15 uren zullen blijven.
Vervolgens gaat de vlucht dan op dinsdag verder.. Nu maar 11 uur vliegen. Op woensdag zullen we dan eindelijk in Auckland landen!!! En daar doen we het dan maar even voor.
Na 2 dagen Auckland zullen we verder vliegen, 1,5 uur, naar Christchurch en dan zien we onze camper voor het eerst.
Nu weer even snel verder met inpakken :)
De reis begint maandag om 8 uur.
Taxi naar Schiphol, inchecken en hopen op een relaxte plek in het vliegtuig. Vervolgens een paar uurtjes hangjongere spelen op het vliegveld... Om 11.30 vertrekken we dan echt.
's nachts rond 01.00 uur landen we dan in Kuala Lumpur waar we 15 uren zullen blijven.
Vervolgens gaat de vlucht dan op dinsdag verder.. Nu maar 11 uur vliegen. Op woensdag zullen we dan eindelijk in Auckland landen!!! En daar doen we het dan maar even voor.
Na 2 dagen Auckland zullen we verder vliegen, 1,5 uur, naar Christchurch en dan zien we onze camper voor het eerst.
Nu weer even snel verder met inpakken :)
vrijdag 7 maart 2008
waar zullen we heen gaan?
Take en Joek zijn er klaar voor, woordenboek mee, Joek bekijkt de kaart alvast. Papa is gestopt met werken.Rugdragers, schoenen, laarsen en andere spulletjes worden ingepakt. Afscheid genomen van de Peuterspeelzaal. Mama heeft voor de laatste keer getraind. Taxi besteld. We wachten nog op belangrijke post, als dat maar op tijd komt !
En nog maar drie nachtjes slapen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
