Voor negenen rijden we de tegenvallende camping af. Het is extreem rustig op de weg. Is hier geen spits dan op vrijdag ? Als we het centrum van Dunedin naderen, het octagon, bedenken we pas dat het goede vrijdag is…..In NZ is dat een public Holiday. Kortom……we wijzigen acuut het plan en rijden door naar Dunedin Holiday Park aan St. Kilda Beach (ten zuiden van Dunedin). Handig blijkt om dit vroeg op de dag te doen (half tien inmiddels) omdat de kiwi’s hier Paasvakantie hebben.
Otago Peninsula wordt de bestemming vandaag. Op naar de pinguïns op Pinguïn Beach. De Albatrossen zien we de volgende keer wel. Na een uitleg over de Yellow-Eyed-pinguïn, gaan we met een bus naar het reserve. Daar moeten we stil zijn om de pinguïns te kunnen zien….tja, hoe laat je Joek stil zijn ? Allebei de mannen gaan mee in de rugdragers. Een voorraad koekjes mee en hopen dat het goed gaat.
Echt geweldig wat de mensen hier hebben neergezet. Een soort loopgraven en kijkhutten op een berg aan een baai, zodat de pinguïns zo min mogelijk gestoord worden. Alle pinguïns hebben een naam en al de paartjes hebben een eigen territorium. We zien in de baai ook nog zeehonden die in en uit de zee komen. Joek houdt zich redelijk. Af en toe neem ik even een andere gang om de pinguïns niet weg te jagen. Weer een fantastisch ervaring.
In Portobello, bij de Happy Hens (!?) langs het water, is een enorm leuke speeltuin. Take rent achter alle grote jongens aan en vermaakt prima. Joek probeert natuurlijk weer de hoogste glijbaan maar kan verder veilig zijn gang gaan. Papa heeft een heerlijke lunch gemaakt van verse gerookte zalm, toast en witte wijn. Dat kan slechter. Na een uurtje of twee zijn de jongens doodop en vallen in de auto in slaap. Pas om half zes worden ze wakker in het grote bed in de camper.
Inmiddels is er naast ons een gigantische caravan (nog langer dan onze camper = >6,5 m.)komen staan, moet er ook nog een gloednieuweToyota four-weel drive naast. Weinig ruimte over voor ons. Morgen zullen ze de auto wel ergens anders zetten zodra ze de twee kleine Hollandse slopertjes zien! Zo gaat dat op een camping…
Om kwart over zes laden we de jongens in de rugdragers voor een wandeling over het strand. Het waait erg hard, de lucht is donker (regenwolken) en er is dan ook verder niemand op het strand. We lopen meer dan een half uur schuin tegen de wind in naar St. Clair. Daar is het eerste het beste restaurant genaamd Salt de plek waar we heerlijk genieten van een nieuw zeelandse maaltijd. Een plek om te onthouden. Wat een dag weer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten