We zetten koers naar de Caitlins, zo’n twee uurtjes rijden.
Ware het niet dat de tourdirector Kaka Point en Nugget Point nog wil aandoen. Daar zouden nl de zeehondjes, pinquins en andere bijzondere volgens te zien zijn. Uiteindelijk zien we een grote zeehond vlakbij Kaka Point op het strand liggen. Of was het nou een zeeleeuw ??? We checken het wel als we de foto’s bekijken.
Ondertussen rijden we op dirt road en we besluiten acuut on te keren. Dit gaat te lang duren met een gangetje van 8 km per uur.
De Parakaunui Falls zijn druk bezocht, en maar 10 minuten lopen. Altijd leuk om te zien, niet spectaculair (in de herfst ?). We maken meer foto’s van de kinderen die het laatste stuk lopen dan van de hele waterval zelf.
Door naar de DOC campsite aan de Parakaunui Bay. Er wordt heel wat van verwacht. Ongerepte natuur, rust, weinig voorzieningen. Nou, dat van de voorzieningen klopt; er is een wc boven op een beerput. En wat rust betreft overtreft het alle verwachtingen; overal staan tenten, auto’s, een paar campers, in de zee liggen tientallen surfers te wachten op de mooiste golven. Op het strand rijdt een motor af en aan. Mmmm, even omschakelen. Achteraf blijkt het een mooi paasweekend te zijn, waarin de surfdudes hun kans schoon zien. Het is gewoon gezellig ’s avonds met kampvuren en gitaarmuziek. Gewoonlijk is het hier een stuk rustiger. De zonsondergang is geweldig mooi. (zo horen we van ervaren surfdudes)
Op zich is een DOC campsite voor herhaling vatbaar. Wij hebben tenslotte alle voorzieningen bij ons. Ook al is er dan geen stroom, het licht kan aan, de koelkast blijft koud, er is een gasfornuis, de tv is te gebruiken als video (via de mediaspeler of de foto’s/film bekijken). Zelfs ’s ochtends kunnen we de kou verdrijven met de verwarming. Wel zuinig doen, anders kunnen we onze truck niet meer starten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten