Voor achten waren we op pad naar de Vlooienmarkt in Frankton. We rijden dwars door de voorbereidingen van de autorace van volgende week, over de start & finish heen. Koffie en take away croissantje. Veel musicanten, die strijden voor de meeste stemmen van het publiek. Veel glimmend plastic speelgoed, ondergoed enz enz. Veel dikke kiwi’s eten al wedges, niet vreemd dat zwaarlijvigheid hier een probleem is.
Onderweg naar de gigantische speeltuin (soort Linneushof maar dan gratis) aan het Lake, rijden we verkeerd, rechtstreeks het terrein van de hockeyclub op. Voor ons altijd leuk…
Anderhalf uur rennen Take en Joek alle kanten op om maar niets te missen van alle glijbanen, schommels en klimtoestellen.
De rest van de middag, zelfs tijdens het “uitrusten” in bed, heeft Take zijn helm op. Best wel zweten maar wie mooi wil zijn moet er wat voor over hebben.
Om vier uur begint op loopafstand van het Holidaypark, het grote ballonfestlijn, Glow in the Dark; alle 21 gigantische luchtballonnen waarvan een aantal bijzonder van vorm (kasteel, darth vader) worden om 19.00 uur, als het donker is, verlicht. Wij zijn speciaal hiervoor een nacht extra op de camping gebleven.
Een hele belevenis om te zien hoe zo’n evenement in Nieuw Zeeland verloopt. Het is gratis, er is live muziek, er zijn kermis attracties zoals een zweefmolen, ballen gooien, en er zijn versnaperingen te koop zoals koffie, snoep en snacks. Alcohol kunnen we niet vinden.
De mensen staan in hele lange keurige rijen heel rustig te wachten op hun beurt … er zijn volgens ons wel 30 duizend mensen. De meeste hebben picknickmanden en koelboxen mee en gaan op een kleedje zitten. Of een stoel als ze die hebben meegesleept. Wij zijn dat natuurlijk allemaal vergeten.
Bij de rugbyclub van de Universiteit (dit alles speelt zich af op het universiteitsterrein) vinden we wijn voor mama en bier voor papa. Ook eten we hier een vette hap. Take vindt zelf een hele hoge opgeblazen glijbaan. Eerst in de rij, dan met blote voeten omhoog klimmen en hup naar beneden laten glijden. Voor de prijs van 2 NZ dollar mag hij drie keer omhoog. Wel stoer hoor, dat ie dit durft én doet.
Take vindt die grote ballonnen eigenlijk maar niets en wil een kleine ballon aan een touwje… dat kan geregeld worden. Dan vindt hij de muziek te hard (mama trouwens ook), helaas kan die niet zachter. Hij wil graag een koptelefoon, zoals in de helicopter tegen het geluid... Maar die hebben we weer niet bij de hand.
Met muziek wordt de spanning opgevoerd. Om klokslag 19 uur worden de ballonnen opgeblazen. Een mooi gezicht.
Dan volgt er een show van verlichte luchtballonnen ondersteund door muziek.
Take moet plassen. Sta je daar dan middenin de mensenmassa. Net op tijd vinden we een achteraf hoekje nadat de rij bij de damestoilet veel te lang was om het droog te houden.
Voordat het vuurwerk losbarst zijn we al op de terugweg. Take vindt het allemaal maar niets, Joek vindt het prachtig (ook het vuurwerk vanaf papa’s rug). Een geslaagd evenement wat ons betreft.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten